بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار)
(١)
مقدمة
الكتاب
٥ ص
(٢)
در
ديباچه كتاب بحار الانوار
٧ ص
(٣)
مجلد
اول كتاب العقل و العلم و الجهل
٩ ص
(٤)
باب
فضل العقل و ذم الجهل
١١ ص
(٥)
باب
حقيقة العقل و كيفيته و بدو خلقه
٢٩ ص
(٦)
باب
احتجاج الله تعالى على الناس بالعقل و أنه يحاسبهم على قدر عقولهم
٤١ ص
(٧)
باب
علامات العقل و جنوده
٤٣ ص
(٨)
باب
النوادر
٦٩ ص
(٩)
باب
فرض العلم، و وجوب طلبه، و الحث عليه، و ثواب العالم و المتعلم
٧٣ ص
(١٠)
باب
أصناف الناس في العلم، و فضل حب العلماء
١٠١ ص
(١١)
باب
سؤال العالم، و تذاكره، و إتيان بابه
١٠٧ ص
(١٢)
باب
مذاكرة العلم و مجالسة العلماء و الحضور في مجالس العلم و ذم مخالطة الجهال
١١٣ ص
(١٣)
باب
العمل بغير علم
١٢٣ ص
(١٤)
باب
العلوم التي امر الناس بتحصيلها و ينفعهم و فيه تفسير الحكمة
١٢٧ ص
(١٥)
باب
آداب طلب العلم و احكامه
١٤١ ص
(١٦)
باب
ثواب الهداية و التعليم، و فضلهما، و فضل العلماء، و ذم إضلال الناس
١٤٩ ص
(١٧)
باب
استعمال العلم، و الإخلاص في طلبه، و تشديد الامر على العالم
١٥٩ ص
(١٨)
باب
حق العالم
١٧٣ ص
(١٩)
باب
صفات العلماء و أصنافهم
١٨١ ص
(٢٠)
باب
آداب التعليم
١٨٩ ص
(٢١)
باب
النهى عن كتمان العلم و الخيانة و جواز الكتمان من غير أهله
١٩٣ ص
(٢٢)
باب
من يجوز أخذ العلم منه و من لا يجوز و ذم التقليد و النهي عن متابعة غير المعصوم
في كل ما يقول، و وجوب التمسك بعروة أتباعهم
٢٠٩ ص
(٢٣)
باب
ذم علماء السوء و لزوم التحرز عنهم
٢٢٥ ص
(٢٤)
باب
النهي عن القول بغير علم، و الإفتاء بالرأي، و بيان شرائطه
٢٣١ ص
(٢٥)
باب
ما جاء في تجويز المجادلة و المخاصمة في الدين و النهي عن المراء
٢٣٩ ص
(٢٦)
باب
ذم إنكار الحق و الإعراض عنه و الطعن على أهله
٢٤٩ ص
(٢٧)
باب
فضل كتابة الحديث و روايته
٢٥٣ ص
(٢٨)
باب
من حفظ أربعين حديثا
٢٦١ ص
(٢٩)
باب
آداب الرواية
٢٦٧ ص
(٣٠)
باب
أن لكل شيء حدا، و أنه ليس شيء إلا ورد فيه كتاب أو سنة، و علم ذلك كله عند
الإمام
٢٨٣ ص
(٣١)
باب
أنهم
٢٨٧ ص
(٣٢)
باب
أن كل علم حق هو في أيدي الناس فمن أهل البيت
٢٩١ ص
(٣٣)
باب
تمام الحجة و ظهور المحجة
٢٩٣ ص
(٣٤)
باب
أن حديثهم
٢٩٧ ص
(٣٥)
باب
العلة التي من أجلها كتم الأئمة
٣٠٧ ص
(٣٦)
باب
ما ترويه العامة من أخبار الرسول
٣٠٩ ص
(٣٧)
باب
علل اختلاف الأخبار و كيفية الجمع بينها و العمل بها و وجوه الاستنباط و بيان
أنواع ما يجوز الاستدلال به
٣١٥ ص
(٣٨)
باب
من بلغه ثواب من الله على عمل فأتى به
٣٢٧ ص
(٣٩)
باب
التوقف عند الشبهات، و الاحتياط في الدين
٣٢٩ ص
(٤٠)
باب
البدعة و السنة و الفريضة و الجماعة و الفرقة، و فيه ذكر قلة أهل الحق و كثرة أهل
الباطل
٣٣١ ص
(٤١)
باب
ما يمكن أن يستنبط من الآيات و الأخبار من متفرقات مسائل اصول الفقه
٣٣٧ ص
(٤٢)
باب
البدع و الرأي و المقائيس
٣٤٧ ص
(٤٣)
باب
غرائب العلوم من تفسير أبجد و حروف المعجم و تفسير الناقوس و غيرها
٣٥٧ ص
(٤٤)
فهرست
عربى
٣٦٥ ص
(٤٥)
ترجمه فارسى
١ ص
(٤٦)
بخوانيد
تا حكم خداى تبارك و تعالى را بدانيد
١ ص
(٤٧)
ديباچه
كتاب
٥ ص
(٤٨)
در
ديباچه كتاب بحار الانوار
٧ ص
(٤٩)
مجلد
اول كتاب العقل و العلم و الجهل
٩ ص
(٥٠)
(1)
در باره برترى عقل و خرد و نكوهش جهل و نادانى
١١ ص
(٥١)
(2)
در باره حقيقت و اصل عقل و چگونگى و آشكار گشتن خلق و آفريده شدن او
٢٩ ص
(٥٢)
(3)
در باره حجت و دليل آوردن خداى تعالى براى مردم بعقل و اينكه به اندازه عقلهاشان
بحسابشان رسيدگى مينمايد
٤١ ص
(٥٣)
(4)
در باره نشانههاى عقل و لشكرهايش(نمونههايش)
٤٣ ص
(٥٤)
(5)
در باره اخبارى كه كمياب است(اخبارى كه در بين اخبار أبواب عقل و جهل آشكار شده و
بدست آمده و بجهتى مناسب با آن أبواب بوده يا نبوده)
٦٩ ص
(٥٥)
(6)
در باره وجوب و لزوم علم و دانش، و وجوب بدست آوردن آن، و برانگيختن و واداشتن بر
آن، و ثواب و پاداش دانشمند و دانشآموز
٧٣ ص
(٥٦)
(7)
در باره اصناف و دستههاى مردم در علم و دانش و برترى دوست داشتن علماء و دانشمندان
١٠١ ص
(٥٧)
(8)
در باره پرسش از عالم، و گفتگوى او، و آمدن در خانه او
١٠٧ ص
(٥٨)
(9)
در باره گفتگو كردن از علم و دانش و همنشينى با دانشمندان و حضور و رفتن در مجالس
و جاهاى علم و دانش و نكوهش آميختن با نادانان
١١٣ ص
(٥٩)
(10)
در باره عمل و كار از روى نادانى
١٢٣ ص
(٦٠)
(11)
در باره علوم و دانشهائى كه مردم بتحصيل و بدست آوردن آنها مأمور شدهاند و بايشان
سود ميرساند، و در آن تفسير و آشكار ساختن معنى حكمت است
١٢٧ ص
(٦١)
(12)
در باره آداب و آنچه لائق و شايسته طلب و بدست آوردن علم و دانش و احكام و
دستورهاى آن است
١٤١ ص
(٦٢)
(13)
در باره ثواب و پاداش هدايت و راهنمائى كردن و تعليم و آموختن و فضل و برترى آنها
و فضل و برترى علماء و دانشمندان و نكوهش گمراه كردن مردم
١٤٩ ص
(٦٣)
(14)
در باره بكار بردن علم و دانش، و با اخلاص و دل پاك طلب نمودن و بدست آوردن آن، و
محكم و استوار نمودن كار بر عالم و دانشمند
١٥٩ ص
(٦٤)
(15)
در باره حق و بهره(اى كه براى) عالم و دانشمند(است)
١٧٣ ص
(٦٥)
(16)
در باره صفات و چگونگيهاى علماء و دانشمندان و انواع ايشان
١٨١ ص
(٦٦)
(17)
در باره آداب و روشهاى نيكوى ياد دادن و آموختن
١٨٩ ص
(٦٧)
(18)
در باره نهى و بازداشتن از كتمان و پنهان نمودن علم و دانش و خيانت و نادرستى(در
آن) و جواز و روا بودن پنهان نمودن از كسى كه شايسته آن نيست
١٩٣ ص
(٦٨)
(19)
در باره كسى كه جائز و رواست فرا گرفتن علم و دانش از او و كسى كه جائز نيست،
٢٠٩ ص
(٦٩)
(20)
در باره نكوهش علماء و دانشمندان بد، و لزوم و روا بودن دورى گزيدن از ايشان
٢٢٥ ص
(٧٠)
(21)
در باره نهى و بازداشتن از گفتار بدون علم و دانش و فتوى و حكم دادن از روى رأى و
انديشه، و آشكار ساختن شرائط و لوازم آن
٢٣١ ص
(٧١)
(22)
در باره تجويز و روا بودن مجادله و ستيزگى و مخاصمه و دشمنى نمودن با يك ديگر در
دين و آئين و نهى و باز داشتن از مراء و گفتگو كردن
٢٣٩ ص
(٧٢)
(23)
در باره نكوهش نپذيرفتن حق و درستى و دورى گزيدن از آن و طعن و سرزنش بكسى كه
داراى حق و درستى است
٢٤٩ ص
(٧٣)
(24)
در باره فضل و برترى نوشتن حديث و سخن(نقلشده از پيغمبر يا امامها، صلوات الله
عليهم، يا از اصحاب و ياران ايشان) و روايت و باز گفت آن
٢٥٣ ص
(٧٤)
(25)
در باره كسى كه چهل حديث و سخن(رسيده از پيغمبر اكرم و ائمه معصومين) را حفظ و
نگهدارى كند
٢٦١ ص
(٧٥)
(26)
در باره آداب و آنچه كه شايسته روايت و نقل حديث است
٢٦٧ ص
(٧٦)
(27)
در باره اينكه براى هر چيزى حد و مرزى است(كه خداى تعالى آن را تعيين نموده) و چيزى
نيست مگر آنكه(آيهاى از) كتاب(قرآن عظيم) يا(سخنى از) سنت(طريقه و روش پيغمبر
اكرم) در باره آن رسيده است، و علم و دانش همه آن نزد امام(خليفه و جانشين حقيقى و
را
٢٨٣ ص
(٧٧)
(28)
در باره اينكه اصول و پايههاى علم و دانش نزد ايشان(ائمه طاهرين،
٢٨٧ ص
(٧٨)
(29)
در باره اينكه هر علم و دانش حق و درست كه در دستهاى مردم است از اهل بيت
٢٩١ ص
(٧٩)
(30)
در باره اينكه حجت و راهنما كامل و تمام و درست شده و محجت و وسط و ميان راه(راه
راست) آشكار گشته است
٢٩٣ ص
(٨٠)
(31)
در باره اينكه حديث و سخن ايشان(أئمه معصومين،
٢٩٧ ص
(٨١)
(32)
در باره سبب و دستاويزى كه ائمه( اوصياء پيغمبر اكرم،
٣٠٧ ص
(٨٢)
(33)
در باره آنچه عامه(اهل سنت) از احاديث پيغمبر
٣٠٩ ص
(٨٣)
(34)
در باره علتها و آنچه سبب اختلاف و گوناگون بودن اخبار و كيفيت و چگونگى جمع و گرد
آوردن بين آنها و عمل و رفتار بآنها و راههاى استنباط و بدست آوردن حكم از روى فهم
و اجتهاد و بيان و آشكار ساختن انواع و هر گونه چيزى كه جائز و روا است استدلال و
دليل
٣١٥ ص
(٨٤)
(35)
در باره كسى كه ثواب و پاداشى از جانب خدا براى عمل و كارى باو برسد و آن عمل را
بجا آورد
٣٢٧ ص
(٨٥)
(36)
در باره توقف و درنگ هنگام شبههها و چيزهائى كه حق و درستى از باطل و نادرستى
تمييز داده نميشود، و در باره احتياط و دورانديشى در دين و آئين
٣٢٩ ص
(٨٦)
(37)
در باره بدعت و نو پيدا شدن بر خلاف دين و سنت و روش و آئين و فريضه و آنچه واجب
شده و جماعت و با هم بودن و فرقت و جدائى، و در آن است يادى از كمى پيروان حق و
درستى، و بسيارى پيروان باطل و نادرستى
٣٣١ ص
(٨٧)
(38)
در باره متفرقات و پراكندهها و دور از هم مسائل اصول فقه كه ممكن است و مىشود از
آيات(قرآن مجيد) و اخبار(رسيده از ائمه معصومين،
٣٣٧ ص
(٨٨)
(39)
در باره بدعتها و رسم و آئينهاى نوپيدا شده كه بر خلاف دين است و رأى و انديشه و
مقياسها و چيزهائى كه با آن اندازه چيزى را معين كنند
٣٤٧ ص
(٨٩)
(40)
در باره غرائب و شگفتيهاى علوم و دانشها از تفسير و آشكار ساختن معنى أبجد(ترتيب و
تركيب الفباء كه آن أبجد، هوز، حطي، كلمن، سعفص، قرشت، ثخذ و ضظغ است) و تفسير
حروف معجم(حروف هجاء و آن ا، ب، ت، ث، تا ياء) و تفسير ناقوس(زنگ بزرگ كه در
كليسا، يا ك
٣٥٧ ص
(٩٠)
فهرست
٣٦٥ ص
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص
٣٢٧ ص
٣٢٨ ص
٣٢٩ ص
٣٣٠ ص
٣٣١ ص
٣٣٢ ص
٣٣٣ ص
٣٣٤ ص
٣٣٥ ص
٣٣٦ ص
٣٣٧ ص
٣٣٨ ص
٣٣٩ ص
٣٤٠ ص
٣٤١ ص
٣٤٢ ص
٣٤٣ ص
٣٤٤ ص
٣٤٥ ص
٣٤٦ ص
٣٤٧ ص
٣٤٨ ص
٣٤٩ ص
٣٥٠ ص
٣٥١ ص
٣٥٢ ص
٣٥٣ ص
٣٥٤ ص
٣٥٥ ص
٣٥٦ ص
٣٥٧ ص
٣٥٨ ص
٣٥٩ ص
٣٦٠ ص
٣٦١ ص
٣٦٢ ص
٣٦٣ ص
٣٦٤ ص
٣٦٥ ص
٣٦٦ ص
٣٦٧ ص
بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٣٥١ - باب البدع و الرأي و المقائيس
دعوت نموده و بخوان، پس آن مرد چنين كرد و مردم دين او را قبول كرده و پذيرفتند و او را پيروى نمودند و دنيا را فرا گرفت و بدست آورد، پس از آن فكر نموده و انديشيد و (با خود) گفت: چه كار (بد) ى كردم؟! دين و آئين نوى آشكار و مردم را (بآن) دعوت كرده و خواندم توبه و بازگشت (بسوى خدا) براى خود نمىبينم مگر آنكه بروم نزد كسى كه او را بآن دين دعوت كردم و او را از (پيروى) آن بازگردانم، پس مىآمد نزد اصحاب و يارانش كه او را اجابت كرده و پذيرفته بودند و بآنان ميگفت: محقّقا آن دينى كه شما را بآن دعوت نمودم باطل و نادرست است و جز اين نيست كه آن را بدعت نموده و از پيش خود آوردم پس پيروانش باو ميگفتند: دروغ ميگوئى آن دين حقّ و درست است ولى تو در دين و آئينت شكّ و دودلى داشته و از آن بازگشتهاى، پس آن مرد چون آن را ديد قصد و