بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٥١ - باب ثواب الهداية و التعليم، و فضلهما، و فضل العلماء، و ذم إضلال الناس

و ناتوان خدا را از دامهاى شيطان و ارادت‌مندان و پيروان او از تله‌هاى دشمنان باقى نبوده و هميشه نباشد هر آينه كسى باقى و بجا نميماند مگر آنكه از دين خدا دست برداشته و باز ميگردد و ليكن علماء و دانشمندان كسانى هستند مهارهاى دلهاى ضعفاء و ناتوانان شيعه و پيروان (ما) را (از گمراه شدن) نگاه ميدارند چنان كه كشتيبان سكّان و دنباله كشتى را كه بوسيله آن كشتى را بهر سوئى بخواهد ميبرد نگاه ميدارد، آنان نزد خداى توانا و بزرگ فضيلت داشته و (از ديگران) برتراند.

٣- از سماعه رسيده كه گفته: بحضرت ابى عبد اللَّه (امام صادق، ٧) گفتم: خداى تواناى بزرگ (بر پيغمبر اكرم سوره ٥ آيه ٣٢) فرو فرستاده: مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَ مَنْ أَحْياها فَكَأَنَّما أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً يعنى) هر كس ديگرى را بكشد (بى‌آنكه آن ديگرى كسى را كشته يا در زمين فساد و تباهى كرده) چنان است كه همه مردم را كشته است، و هر كس ديگرى را زنده كند چنان است كه همه‌