بنادر البحار (ترجمه و شرح بيست و پنج جلد از بحارالانوار) - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ٧٧ - باب فرض العلم، و وجوب طلبه، و الحث عليه، و ثواب العالم و المتعلم

(آن را) نيكو ميداند، پس خدا در داستان طالوت فرو فرستاد:

إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ‌ (سوره ٢ آيه ٢٤٧) يعنى (اشموئيل گفت: طالوت از اين رو بشاهى شايسته‌تر از شما خواهد بود كه) خدا او را بر شما برگزيد و بفراخى در علم و دانش و جسم و تن (قدرت و توانائى) فزونى بخشيد، و گفتم: كشتن (بحقّ و درستى) كشتن (بناحقّ و نادرستى) را كم ميگرداند، پس خدا فرو فرستاد: وَ لَكُمْ فِي الْقِصاصِ حَياةٌ يا أُولِي الْأَلْبابِ‌ (سوره ٢ آيه ١٧٩) يعنى و براى شما (در حكم) قصاص و برابرى (در باره كشتگان) حيوة و زندگى است اى خردمندان (كه بعواقب امور و پايان كارها بينائيد).

٣- حضرت امير المؤمنين و پيشواى گرويدگان (بخدا و رسول) علىّ پسر ابو طالب (رحمت و درود خدا بر او باد) فرموده: علم و دانش را بياموزيد كه آموختن آن حسنه و نيكى است، و درس گفتن و ياد دادن آن (ثواب و پاداش) تسبيح و منزّه و پاك دانستن خداى تعالى (از صفات مخلوق و آفريده شده) است، و بحث و گفتگوى از آن جهاد و كارزار در راه خداى‌