طب النبي وطب الصادق (روش تندرستي در اسلام) - مستغفري، جعفر؛ خليلي، محمد - الصفحة ١٦١ - ٣ - حسد
حسد مرضى بدتر از بخل است چون بخيل از دادن مال خود به ديگران بخل مىورزد ولى حسود از رسيدن مال خدا و نعمت او بر بندگانش ناراحت مىشود و از وصول آن به ديگران رنج مىبرد.
بنا بر اين، او دشمن بىدليل و خواهان زوال نعمت ديگران است اگر چه آن نعمت به او نرسد. پيامبر خدا ٦ فرمود: براى نعمتهاى خداوند دشمنانى است. گفته شد آنها چه كسانى هستند يا رسول اللَّه؟
فرمود: كسانى هستند كه بر مردم به سبب آنچه خدا به آنها داده است، حسد مىخورند.
اين بيمارى روحى حادث نمىشود مگر از خباثت روح و ميل نفس به سوى شرّ. و هر كس گرفتار آن شود، اخلاقش فاسد مىگردد و حسد او را به كارهاى زشت و گناه سوق مىدهد و صاحبش را به بدترين دردهاى روحى و بيماريهاى جسمى مىكشد. همان گونه كه گفته شده:
|
افسدت نفسك بالحسد |
و هدمت اركان الجسد |
|
يعنى: نفس خود را با حسد تباه كردى و پايههاى بدن را ويران ساختى.
وقتى حسد در ميان امتى پيدا شد، دودستگى و نفاق و هلاك به آن امت روى مىآورد و چون حسد در يك فرد به وجود آمد، به صاحب آن عذاب مىدهد چون حسود هميشه در رنج است و براى همين است كه امام صادق ٧ فرمود: حسود، انتظار اطمينان قلب