طب النبي وطب الصادق (روش تندرستي در اسلام) - مستغفري، جعفر؛ خليلي، محمد - الصفحة ١٦٤ - ٦ - حرص
اجتماع، آن يك بيمارى اجتماعى خطرناكى است كه مانع سعادت جامعه و نظم معاملات و حصول اطمينان ميان مردم مىگردد.
معلوم است كه اين بيمارى مهم وقتى در نفوس آماده به وجود آمد، هيچ پزشك و فيلسوفى نمىتواند آن را درمان كند و فقط عامل دينى و واعظ درونى مىتواند اثر كند و اين نفس پست را بالا ببرد و به سطح انسانى برساند. لذا امام صادق ٧ از همين طريق مستقيم براى درمان اين بيمارى وارد مىشود و مىفرمايد:
هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد به وعده خود وفا كند.[١] و نيز مىفرمايد: سه خصلت است كه در هر كس باشد او منافق است اگر چه روزه بگيرد و نماز بخواند: كسى كه وقتى سخن مىگويد دروغ بگويد و كسى كه چون وعده مىدهد تخلف كند و كسى كه وقتى امانتى به او داده شد خيانت كند.[٢]
٦- حرص
حرص عبارت است از مبالغه و اسراف در طلب و بالاتر از آن «شره» است و هر دو بيماريهايى هستند كه بر نفس و روح عارض مىشوند و عامل آن غلبه قوه حيوانى بر عقل و مغلوب شدن عقل در برابر آن است و كسى كه مبتلا به اين بيمارى باشد همواره فقير است و هر قدر بر حرص او افزوده گردد بر فقر او اضافه مىشود. چون فقر
[١] كشف الاخطار
[٢] همان