(١) و هر كه زمينه انجام خلاف عفّت با زن يا كنيزى را داشته باشد ولى از ترس خدا، از اين كار حرام چشم پوشد و آن زن را رها سازد، خداوند عزيز و جليل آتش دوزخ را بر او حرام نمايد و او را از وحشت بزرگ رستاخيز برهاند و به بهشت بفرستدش ولى اگر به اين حرام دست يازد، خداوند او را از بهشت محروم نمايد و به دوزخ بفرستدش.

و هر كه مالى را از راه حرام به دست آورد، خداوند صدقه، آزاد كردن بنده، حجّ و عمره او را نپذيرد و به تعداد ثواب اين امور خيريّه در نامه اعمال او برايش گناه بنويسد و آنچه از آن مال حرام بعد از مرگش بماند به منزله ره توشه سفر دوزخش باشد. و هر كه امكان دستيابى به مال حرام را داشته باشد ولى از ترس خدا، از دريافت آن صرف نظر نمايد، او در محبّت و رحمت الهى به سر خواهد برد و سرانجام حكم ورود به بهشت برايش صادر خواهد گشت.

(٢) و هر كه با زن نامحرمى دست بدهد، در روز رستاخيز در حالى كه دستهايش با زنجير به گردنش بسته شده محشور گردد و سپس حكم رفتن به دوزخش صادر شود.

و هر كه با زن نامحرمى شوخى و مزاح‌هاى شهوت‌آميز كند، به ازاى هر كلمه‌اى كه در دنيا با او مطرح ساخته، هزار سال حبس شود. و اگر آن زن به اين كار اظهار تمايل نمايد و آن مرد نامحرم او را در آغوش كشد يا ببوسد يا با او آميزش كند، بر آن زن نيز همان كيفر و گناهى كه بر آن مرد نوشته شده، نوشته مى‌شود. و اگر آن زن تمايلى از خود نشان ندهد و مرد او را مجبور به اين گناهان نمايد، گناه آن زن نيز بر عهده مرد است و دو كيفر براى آن مرد خواهد بود.

و هر كه در معامله با مسلمانى دغل بازى كند و او را بفريبد از ما (مسلمانان) به شمار نمى‌آيد و در روز رستاخيز با يهوديان محشور خواهد شد، زيرا كسى كه با مردم دغل بازى و نادرستى نمايد، مسلمان به شمار نيايد.

و هر كه از همسايه خود اسباب و لوازم خانگى (كه براى همگان تهيه آنها امكان‌پذير نيست از قبيل ديگ بزرگ، قورى بزرگ و ظروف پذيرايى از ميهمان فراوان) را دريغ دارد، خداوند نيز فضل و بخشش خود را در روز رستاخيز از وى دريغ خواهد كرد و او را به خود واگذار خواهد نمود و كسى را كه خداوند عزيز و جليل به حال خودش واگذار سازد، نابودشدنى است و هيچ عذر و بهانه‌اى از او نزد خداوند عزيز و جليل‌