تفسير سوره حجرات - قرائتى، محسن - الصفحة ٩٥ - عوامل دريافت رحمت در روايات

آيه «١١»

يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَايَسْخَرْ قَوْمٌ مِّن قَوْمٍ عَسَى‌ أَن يَكُونُواْ خَيْراً مِّنْهُمْ وَلَا نِسَآءٌ مِّن نِّسَآءٍ عَسَى‌ أَن يَكُنَّ خَيْراً مِّنْهُنَّ وَلَا تَلْمِزُواْ أَنفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُواْ بِالْأَلْقبِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمنِ وَمَن لَّمْ يَتُبْ فَأُوْلئِكَ هُمُ‌ الظلِمُونَ‌

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! مبادا قومى قوم ديگر را مسخره كند، شايد مسخره‌شدگان بهتر از مسخره‌كنندگان باشند و زنان، زنان را مسخره نكنند، شايد آنان بهتر از اينان باشند و در ميان خودتان عيبجويى نكنيد و يكديگر را با لقب‌هاى بد نخوانيد.

(زيرا) فسق بعد از ايمان، بد رسمى است، (مسخره وعيبجويى و بدنام بردن ديگران، خروج از مَدار ايمان و فسق است كه سزاوار شما نيست) و هر كس (از اين اعمال) توبه نكند، پس آنان همان ستمگرانند.

نكته‌ها:

كلمه «لَمز» عيبجويى روبرو و كلمه «هَمز» عيبجويى پشت سر است‌[١] وكلمه «تَنابُز» صدازدن ديگران با لقب بد است.[٢]

در آيه قبل، مسئله برادرى مطرح شد و در اين آيه مسائلى مطرح مى‌شود كه برادرى را از بين مى‌برد و همچنين در

[١] -كتاب العين

[٢] -لسان العرب