بگوييم كه ما غيبت تو را كرده‌ايم ناراحت مى‌شود (به گفته بعضى از مراجع تقليد[١])، نبايد به او گفت، بلكه بايد بين‌خود و خداوند توبه كنيم و اگر امكان دسترسى به شنوندگان است، به نحوى با ذكر خير و تكريم از آنها تحقير گذشته را جبران كنيم و اگر غيبت‌شونده ناراحت نمى‌شود از خود او حلاليّت بخواهيم.

شيخ طوسى در شرح تجريد بر اساس حديثى از پيامبر ٦ مى‌فرمايد: اگر غيبت شونده غيبت را شنيده است، جبران آن به اين است كه نزد او برويم و رسماً عذر خواهى كرده و حلاليّت بخواهيم، امّا اگر نشينده است، بايد هرگاه يادى از غيبت شونده كرديم، براى او استغفار نماييم. «انّ كفّارة الغيبة أن تستغفر لمَن اغتبتَه كلّما ذكرتَه»[٢]

موارد جواز غيبت‌

در مواردى غيبت كردن جايز است، به بعضى از موارد آن اشاره مى‌كنيم:

١- در مقام مشورت؛ يعنى اگر شخصى درباره ديگرى مشورت خواست، ما مى‌توانيم عيب‌هاى كسى كه مورد مشورت‌

[١] -من از حضرت آيةاللَّه العظمى‌ گلپايگانى قدس سره پرسيدم: آيا لازم است به‌مردم بگوييم كه ما غيبت شما را كرده‌ايم تا ما را حلال كنند؟ فرمود: نه، زيرا اگر به او گفتيم كه غيبت تو را كرده‌ايم، ناراحت مى‌شود و ناراحت كردن مسلمان خود گناه ديگرى است. بنابراين جبران غيبت، استغفار است و حلاليّت خواستن از غيبت شونده در همه‌جا لازم نيست

[٢] -وسائل‌الشيعه، ج ٨، ص ٦٠٥