اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٦٤ - ديدگاه اسلام

راستى، مبارك و دروغ ناميمون است.

امير مؤمنان صلوات الله عليه، راستگويى را قويترين پايه ايمان، ملاك دين و الهام از سوى خدا دانسته، مى‌فرمايد:

«الصِّدْقُ اقْوى‌ دَعائِمِ الْايمانِ»[١]

راستى قويترين ركن ايمان است.

«شَيْئانِ هُما مِلاكُ الدّينِ؛ الصِّدْقُ وَالْيَقينُ»[٢]

دو چيز ملاك دين است؛ راستى و يقين.

«اذا احَبَّ اللَّهُ عَبْداً الْهَمَهُ الصِّدْقَ»[٣]

وقتى خدا بنده‌اى را دوست بدارد، راستى را به اوالهام مى‌كند.

حضرت صادق عليه‌السلام نيز مى‌فرمايد:

«انَّ اللَّهَ لَمْ يَبْعَثْ نَبيٍّا الَّا بِصِدْقِ الْحَديثِ وَاداءِ الْامانَةِ الَى الْبَرِّ وَالْفاجِرِ»[٤]

خداوند هيچ پيامبرى بر نينگيخت جز با راستى و امانتدارى نسبت به نيكوكار و

بدكار.

با اين وصف اگر بگوييم راستى و درستى شالوده دين و ايمان را تشكيل مى‌دهد و آن كه از اين خصلت زيبا و حياتى بر كنار باشد در واقع دين در اوبى ريشه است، سخن گزافى نگفته‌ايم.

امام صادق عليه‌السلام به اين حقيقت تصريح كرده مى‌فرمايد:

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٢، ص ٦

[٢] - همان مدرك، ج ٤، ص ١٨٤

[٣] - همان مدرك، ج ٣، ص ١٦١

[٤] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٢