اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٢٩ - ٣ - عذاب قبر وعالم برزخ

١- دشمنى خدا و خلق.

رسول خدا (ص) فرمود:

«انَّ ابْغَضَكُمْ الَى اللَّهِ الْمَشَّاؤُونَ بِالنَّميمَةِ»[١]

دشمنترين شما نزد خدا، سخن چينانند.

اميرمؤمنان على عليه‌السلام فرمود:

«مَنْ سَعى بِالنَّميمَةِ حارَبَهُ الْقَريبُ وَمَغَتَهُ الْبَعيدُ»[٢]

آنكه در زمينه سخن چينى تلاش كند نزديكان به جنگ او، و دوران به دشمنى‌اش بر خيزند.

٢- پذيرفته نشدن دعا.

در خبر است كه قحطى بنى اسرائيل را فرا گرفت.

حضرت موسى (ع) چندين بار از خداوند باران طلب كرد، ولى باران نباريد. خداوند به آن حضرت وحى كرد كه دعاى تو و يارانت به اين دليل مستجاب نمى‌شود كه درميان شما شخص سخن چينى است كه بر اين كار اصرار مى‌ورزد.

حضرت موسى پرسيد: خدايا او كيست تا از ميان خود اخراجش كنيم؟ فرمود: اى موسى! من خود، شما را از سخن چينى برحذر مى‌دارم، چگونه راز او را بر ملاسازم؟

آنان دسته جمعى توبه كردند (كه سخن چين هم درميانشان بود) خدا نيز برايشان باران فرستاد.[٣]

٣- عذاب قبر وعالم برزخ:

پيامبر اسلام (ص) فرمود:

«مَنْ مَشى فى‌ نَميمَةٍ بَيْنَ اثْنَيْنِ سَلَّطَ اللَّهُ عَلَيْهِ فى‌ قَبْرِهِ ناراً تُحْرِقُهُ الى يَوْمِ الْقِيامَةِ»[٤]

[١] - محجةالبيضا، ج ٥، ص ٢٧٥

[٢] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٥، ص ٣٦٧

[٣] - جامع السعادات، ج ٢، ص ٢٨٦، بيروت

[٤] - وسايل الشيعه، ج ٨، ص ٦١٨، بيروت