اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٠٤ - اتحاد، دستور قرآن

اوّل- آنچه براى خود دوست دارى، براى او هم دوست داشته باشى، و آنچه براى خود نمى‌پسندى براى او نيز نپسندى.

دوّم- از آنچه او ناخرسند است، دورى كنى، خشنودى او را حاصل كرده و از او فرمان برى.

سوّم- باجان، مال، دست، زبان و پاى خويش او را يارى كنى.

چهارم- چشم و راهنماى او باشى.

پنجم- تو سيرنباشى و او گرسنه، يا سيراب نباشى و او تشنه، يا پوشيده نباشى و او برهنه.

ششم- اگر تو خدمتكارى دارى و برادرت ندارد، لازم است او را بفرستى كه جامه‌هايش را بشويد و غذايش را تهيه كند و بسترش را مرتب نمايد.

هفتم- سوگندش را باور كنى و دعوتش را بپذيرى و در بيماريش از او عيادت كنى و بر جنازه‌اش حاضر شوى، و چون بدانى حاجتى دارد درانجام آن پيش دستى كنى و او را وادار نسازى كه از تو بخواهد. چون چنين كردى دوستى تان را به يكديگر پيوند زده‌ايد.[١]

اتحاد، دستور قرآن‌

يكى از تكاليف برادران مسلمان نسبت به هم، اتحاد و جلوگيرى از پيدايش تفرقه است. مسلمانان بايد كارى كنند كه هر چه بيشتر به هم نزديك شوند و رابطه صميمى و محكم برقرار كنند و اجازه ندهند بين آنان اختلاف پديد آيد يا از اختلافهاى اعتقادى وعملى پديد آمده، دشمنان اسلام بهره گيرند.

براى جلوگيرى از تفرقه، قرآن، مارا به چنگ زدن به ريسمان الهى، دعوت مى‌كند و مى‌فرمايد:

[١] - اصول كافى، ج ٣، ص ٢٤٧