اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٧ - ج - گوش دادن به غنا

گوش ندهى.»[١]

گوش دادن به سخنان بيهوده و همچنين موسيقى و ساز وآوازهاى ناپسند ومنحرف كننده و چيزهايى از اين قبيل، كفران نعمت گوش محسوب مى‌شود و انسان را از راه خدا باز مى‌دارد.[٢]

داستان سرايان جاهلى در برابر قرآن، داستانهاى اقوام ديگر را گرفته و با برگزار كردن جلساتى به نقل آن داستانها مى‌پرداختند، تا مردم از گوش دادن به قرآن منصرف شوند. بنابراين شأن نزول، هر سخن، كتاب، داستان و شعرى كه در راستاى غافل ساختن انسانها از ياد خدا وتوجه به قرآن گفته، نوشته وساخته و پرداخته شده باشد، لهو است، ولى هر سخن، كتاب، داستان و شعرى كه در راستاى توجه انسان به خدا و قرآن ومعارف اسلامى وارزشهاى الهى باشد، مصداق لهو به شمار نمى‌رود.

امام باقر عليه‌السلام مى‌فرمايد:

«كسى كه به سخن گوينده‌اى گوش دهد، بنده او شده است؛ پس اگر ناطق، سخن خداوند را بيان كند، او هم بندگى خدا كرده است واگر كلام شيطان را بگويد بندگى شيطان نموده است.»[٣]

ج- گوش دادن به غنا:

موسيقى يكى ازمصاديق لهو و حرام است. امام صادق عليه‌السلام «ملاهى» را از جمله كباير شمرده و مى‌فرمايد:

«... وَ الْمَلاهِىَ الَّتى‌ تَصُدُّ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ مَكْرُوهَةٌ كَالْغِناءِ وَ ضَرْبِ الْاوْتارِ»

لهوياتى كه از ياد خدا باز مى‌دارد نظير غنا و تار زدن، پسنديده نيست.

حضرت امام خمينى (ره) در تبيين حديث مزبور مى‌فرمايد:

[١] - تحف العقول، ص ١٨٥

[٢] - ر. ك. لقمان، آيه ٦

[٣] - وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ٢٣٦