اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٥٨ - د - نابودى پاداش

«الْعُجْبُ افَةُ الشَّرَفِ»[١]

خودپسندى، آفت شرافت است.

ب- مانع پيشرفت و ترقى:

خود پسندى، انسان را از پيشرفت باز مى‌دارد، زيرا انسان خود پسند خود را در اوج كمال مى‌بيند بنابراين در صدد كسب كمال بيشتر بر نمى‌آيد.

على عليه السلام فرمود:

«الْعُجْبُ يَمْنَعُ الْازْدِيادَ»[٢]

خود پسندى، مانع زياد كردن (كمال و بلندى مرتبه) است.

ج- زيان به نيكيها:

خود پسندى، محاسن و نيكيهاى انسان را بى‌اثر كرده و شديدترين ضربه را به آنها وارد مى‌كند. به عبارت ديگر عجب ساير خوبى‌هاى انسان را تحت الشعاع قرار مى‌دهد.

على (ع) مى‌فرمايد:

«ما اضَرَّ الْمَحاسِنَ كَالْعُجْبِ»[٣]

چيزى مانند خود پسندى به نيكوييها ضرر نمى‌رساند.

د- نابودى پاداش:

عُجب انسان را به كارهاى نيك خود موجب از بين رفتن اجر و پاداش مى‌گردد. زيرا عمل براى خدا آنگاه اجر دارد كه از روى خشوع و خضوع انجام گرفته باشد.

امير مؤمنان على عليه السلام فرمود:

[١] - شرح غرر الحكم، آمدى، ج ١، ص ٢٣٣

[٢] - همان مدرك، ص ٢١٣

[٣] - همان مدرك، ج ٦، ص ٥٣