اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٤٣ - الف - تكبر در برابر خداو پيامبر

موارد تكبّر

روحيه زشت «خود بزرگ بينى» گاه انسان را در برابر خدا و پيامبر به تمرّد و سركشى مى‌كشاند وگاه او را در ميان همنوعان به برترى جويى واستكبار وا مى‌دارد:

الف- تكبر در برابر خداو پيامبر:

انسانهاى ابلهى يافت مى‌شوند كه در برابر آفريدگار جهان و فرستادگان او خيره سرى نشان مى‌دهند، اوامرشان را اطاعت نمى‌كنند، با پيامبران مى‌جنگند حتى ادّعاى خدايى مى‌كنند؛ نمرود، فرعون و ... از اين گروهند.

اقوام متعددى نيز در طول تاريخ، همچنين ملتهايى در جهان كنونى از پذيرش دين حق سرباز زده‌اند با اين سخن بيهوده كه پيامبران نيز مانند ما انسانهايى معمولى‌اند و هيچ ارتباطى با خدا نداشته‌اند تا ازديگران ممتاز باشند؛

«قالُوا ما أَنْتُمْ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنا وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَيْ‌ءٍ»[١]

گفتتند: شما انسانهايى همانند ما هستيد و خداى رحمان هيچ چيز (به وسيله شما) نفرستاده است.

همچنين به پيامبران مى گفتند:

«وَ ما نَرى‌ لَكُمْ عَلَيْنا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كاذِبِينَ»[٢]

ما هيچ برترى براى شما برخود نمى‌بينيم بلكه شما را دروغگو مى‌پنداريم.

روحيه استكبار و برترى جويى سبب مى‌شود كه متكبّر در برابر حق خضوع نكند و با آن در افتد، از اين رو با دلى آكنده از خود بزرگ بينى با نشانه‌هاى خدا- معجزات پيامبران- به ستيز بر مى‌خيزد:

«الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللَّهِ وَ عِنْدَ الَّذِينَ‌

[١] - يس، آيه ١٥

[٢] - هود، آيه ٢٧