اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٤٨ - ه - اجراى حد بر بهتان زننده

پاروى حقايق مى‌گذارد و در مقام تلافى از غرضهاى شخصى طرف مقابل، بهتانهايى را بدو نسبت مى‌دهد. به همين جهت، انسان بايد از اغراض شخصى بپرهيزد و خشم خود را فرو برد.

د- دورى از جايگاههاى بهتان:

همه افراد بهتان زننده، بدون جهت، تير بهتان به كسى نمى‌زنند، بلكه اين، خود شخص است كه با قرار گرفتن در موضع مشكوك و بهتان ساز يا معاشرت با افراد ناشايست، خود را هدف تير بهتان قرار مى‌دهد. از اين رو، اسلام دستور مى‌دهد كه از نشست و برخاست با افراد ناباب دورى كنيد و از قرار گرفتن درجايگاهى كه سبب بهتان مى‌شود بپرهيزيد.

حضرت على عليه‌السلام به امام حسن عليه‌السلام اين گونه وصيت مى‌كند:

«ايَّاكَ وَمَواطِنَ التُّهْمَةِ، وَالْمَجْلِسَ الْمَظْنُونَ بِهِ السُّوءُ فَانَّ قَرينَ السُّوءِ يَغُرُّ جَليسَهُ»[١]

از جاهاى تهمت و مجلسى كه مورد بدگمانى است برحذر باش چرا كه دوست ناباب همنشين خود را منحرف مى‌كند.

ه- اجراى حد بر بهتان زننده:

بهتان زدن به ديگران نه تنها از نظر اخلاقى، كار زشت و ناپسندى است، و نه تنها بهتان زننده از نظر شرع، گناهكار محسوب مى‌گردد، بلكه گاهى بهتان زدن سبب وارد شدن خدشه به روابط خانوادگى ديگران مى‌شود، كه در اين صورت اگر بهتان زننده نتواند مدّعاى خود را توسط چهار شاهد، ثابت كند، به حُكم قاضى شرع، حد قذف بر او جارى مى‌شود.

قرآن كريم مى‌فرمايد:

«وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ»[٢]

[١] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٩٠

[٢] - نور، آيه ٤