اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٨٨ - درس بيست و ششم سوگند

«لاتُعَوِّدْ نَفْسَكَ الْيَمينَ فَانَّ الْحَلَّافَ لا يَسْلَمُ مِنَ الْاثْمِ»[١]

خود را به قسم خوردن عادت نده زيرا كسى كه زياد قسم مى‌خورد از گناه در امان نيست.

نيز با توجه به عظمت خداوند مبادا به خاطر امور غير مهم به نام خدا سوگند ياد كنيد، زيرا خدا برتر ازآن است كه در هر امر پيش پا افتاده‌اى به او قسم خورده شود، پيامبر اكرم صلّى الله عليه و آله فرمود:

«يا عَلِىُّ لا تَحْلِفْ بِاللَّهِ كاذِباً وَ لا صادِقاً مِنْ غَيْرِ ضَرُورَةٍ»[٢]

اى على! درجايى كه ضرورت ندارد به خدا سوگند نخور، چه راست، چه دروغ.

ازهمين روى نقل شده كه امام زين العابدين عليه‌السلام براى پرهيز از سوگند از مال خويش صرف نظر كرد.[٣]

از سوى ديگر سوگند درموارد ضرورى مانند اثبات حق خود درموارد مهم، رد تهمت ديگران، شهادت حق به نفع كسى، مجاز است و در فقه ما مواردى وجود دارد كه در آنها براى اثبات حق و مانند آن، سوگند مجاز شمرده شده است. با اين وصف از نظر اخلاقى توصيه شده است كه تا آنجا كه امكان دارد، مسلمانان از سوگند خوردن بپرهيزند. امام صادق عليه‌السلام از پيامبر اكرم (ص) چنين نقل مى‌كند:

«مَنْ اجَلَّ اللَّهَ انْ يَحْلِفَ بِهِ اعْطاهُ‌اللَّهُ خَيْراً مِمَّا ذَهَبَ مِنْهُ»[٤]

هر كس خداوند را بزرگتر از آن بداند كه به او سوگند ياد كند، خداوند بهتر ازآنچه از دست اورفته است به او عطا خواهد كرد.

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٦، ص ٢٩٣

[٢] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٦٩، اسلاميه

[٣] - وسائل الشيعه، ج ٢٣، ص ٢٠٠، آل البيت

[٤] - همان مدرك، ج ١٦، ص ١١٦، بيروت.( ٢٠ جلدى)