اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٦٦ - و - پاداشهاى اخروى

فرجام راستگويى، نجات وسلامت است.

اگر انسان راستگو بود و به اين وصف شناخته شد، مورد اعتماد مردم قرار مى‌گيرد و آنان، سخن او را درست مى‌شمارند و مى‌پذيرند، در اين صورت، اگر براى شخص صادق، گرفتارى پيش بيايد، امتياز راستگويى، سبب نجات او مى‌شود و ازگرفتارى و خطر به سلامت مى‌گذرد.

البته درجايى كه راستگويى خطر مهمترى براى او يا ديگران به بار مى‌آورد، راست گفتن واجب نيست و در صورت امكان بايد توريه كرد، گرچه راستگويى در هر حال مايه نيك فرجامى و نجات از عذاب الهى خواهد بود.

د- بزرگى مقام:

از امير مؤمنان عليه‌السلام روايت شده:

«عَلَيْكَ بِالصِّدْقِ، فَمَنْ صَدَقَ فى‌ اقْوالِهِ جَلَّ قَدْرُهُ»[١]

بر تو باد به راستگويى، زيرا كسى كه درگفتارش صادق باشد، مقام ومنزلتش بزرگ مى‌شود.

ه- خير دنيا و آخرت:

على (ع) فرمود:

«ارْبَعٌ مَنْ اعْطِيَهُنَّ فَقَدْ اعْطِىَ خَيْرَ الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ: صِدْقُ حَديثٍ وَ اداءُ امانَةٍ وَعِفَّةُ بَطْنٍ وَ حُسْنُ خُلْقٍ»[٢]

چهارچيز است، كه به هر كس بخشيده شده باشد، به تحقيق خير دنيا و آخرت به او بخشيده شده است: راستگويى، ادا كردن امانت، نگهدارى شكم (از حرام و مشتبه) و خوش اخلاقى.

و- پاداشهاى اخروى:

قرآن كريم مى‌فرمايد:

«قالَ اللَّهُ هذا يَوْمُ يَنْفَعُ الصَّادِقِينَ صِدْقُهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٤، ص ٢٩٦

[٢] - همان مدرك، ج ٢، ص ١٥١