اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٢٥ - درس سى ويكم سخن چينى

درس سى ويكم: سخن چينى‌

صلح و صفا از اركان اصلى جامعه انسانى است و رشته صميميت، محبت، يكدلى و پيوند ميان انسانها را محكمتر مى‌كند. از طرف ديگر، آنچه ميان انسانها را به هم بزند وآنان را نسبت به يكديگر بدبين كرده، الفت و علاقه آنها را از بين ببرد، زشت و ناپسند است و مورد تنفر انسانها بوده، با سرشتشان نيز سازگار نيست.

ازجمله كارهايى كه پيوندهاى جامعه انسانى را در هم مى‌ريزد و آشوب و فتنه بر پا مى‌كند، «نمامى» يا «سخن چينى» است كه از نظر عقل، زشت وناپسند بوده، اسلام از آن نهى كرده و طينت انسانهاى پاك نيز آن را نمى‌پسندد.

سخن چينى، يعنى نقل خبر همراه بابد گويى و دروغ پردازى.[١]

انسان سخن چين كه بد ذات و بد طينت است، درمجالس و محافل سراپا به گوش مى‌نشيند؛ سپس به دنبال اغراض نابخردانه، آن سخنان را بگونه‌اى دلخواه در گوشه وكنار نقل مى‌كند و بين افراد جامعه، «تفرقه افكنى» و «دو به هم زنى» مى‌كند.

[١] - ر. ك. مفردات الفاظ القرآن- المنجد