از قيام امام حسين (ع) و تفسير مفهوم امامت و ولايت براى مردم و همچنين تأييد جنبش هاى شيعى عليه حكومت اموى پرداخته است. در فصل دوم كتاب نويسنده بهره‌گيرى امام سجاد (ع) از فرهنگ گريه و ابعاد عاطفى، روحى و نقش گريه در صبر و مواجهه با مصائب و همچنين نقش آن در زنده ماندن پيام عاشورا را مورد بحث و بررسى قرار داده است.

در فصل سوم كتاب به ابعاد عبادى امام سجاد (ع) و صدور دعاهايى با مضامين بلند عرفانى و اخلاقى پرداخته شده و هدف آن امام از اين دعاها تبيين سيرو سلوك انسانى و ارتباط افراد با خداوند عنوان شده است. نويسنده در اين زمينه به تفسير برخى از مضامين دعاهاى صحيفه سجاديه پرداخته و مضامين اخلاقى، اعتقادى و عبادى اين دعاها را بررسى نموده است. در فصل چهارم فلسفه عملكرد امام سجاد (ع) در انفاق كردن به مسلمانان و آزاد كردن بردگان مورد تحليل قرار گرفته و اهداف ايشان از لحاظ اجتماعى و تربيتى و سياسى از مسأله انفاق و آزادسازى بندگان تشريح گرديده است. در فصل پنجم كتاب نويسنده به توصيف رساله حقوق امام سجاد (ع) پرداخته، ابعادى از حقوق بشر، حقوق خداوند متعال، حقوق متقابل رعيت (مردم) و حاكم، حقوق خويشاوندان، حقوق متقابل والدين و فرزندان، حقوق برادران نسبى و دينى، حق طلبكار، حق دشمن و ساير حقوق را در اين رساله بيان كرده است. در فصل ششم خلاصه‌اى از ديدگاه امام سجاد (ع) درباره جهاد سياسى و جنبش‌هاى انقلابى عصر خويش ارايه شده و موضع‌گيرى آن حضرت در قبال حاكمان ظالم عصر خويش مانند عبدالملك و هشام و ديدگاه ايشان در مورد كمك كردن به حاكمان جور را بيان كرده و نامه آن امام به زهرى مبنى بر كمك نكردن به دستگاه اموى در ظلم آنان را شرح مى نمايد.

٧٣. الامام على بن الحسين زين العابدين (ع) [عربى‌]

الاعرجى، زهير، قم، [بى نا]، ١٤١٥، ١٥٥+ ٣٤٥ صفحه،