در اين اثر ضمن بيان گوشه‌هايى از زندگانى امام زين العابدين (ع) سعى شده است، ابعاد شخصيت علمى و معنوى آن حضرت مورد بحث و بررسى قرار گيرد و به توصيف معرفى كتاب ارزشمند صحيفه سجاديه و رساله الحقوق پرداخته شود. نويسنده در سه بخش به تدوين كتاب پرداخته است. نخست به ولادت امام سجاد (ع) و معرفى خاندان آن امام و اوضاع زمان ايشان اشاره كرده و سپس ابعادى از تقوى و روح عبادى در آن حضرت و ساير سجاياى اخلاقى وى را از همان كودكى به تصوير كشيده است. در قسمت بعدى كتاب به شكل گيرى واقعه كربلا و مقدماتى كه منجر به اين حادثه غمبار شده است اشاره كرده و حركت كاروان امام حسين (ع) از مدينه به مكه و پس از آن به كربلا را توصيف نموده و جريان اسيرى خاندان امام حسين (ع) به ويژه حضرت زينب (س) و امام زين العابدين (ع) در كوفه و شام را ذكر مى‌نمايد.

محتواى نوشتار ساختارى ادبى و تاريخى بوده كه درقالب برخى از اصطلاحات، اشعار و جملات نغز به توصيف شخصيت امام سجاد عليه السلام و خاندان شريف آن حضرت به ويژه پدر گراميشان مى‌پردازد. در همين راستار نويسنده به ابعادى از امامت و ولايت امام سجاد عليه السلام اشاره كرده و وظايف ما را در قبال امامت و ولايت اهل بيت (ع) بسيار حساس و جدى ارزيابى كرده است و آن را تنها راه رسيدن به كمال و طى طريق در صراط مستقيم عنوان نموده است. وى همچنين به دور شدن مردم از اهل بيت پيامبر (ص) پس از رحلت ايشان اشاره كرده و ظلم آنان را در حق ائمه (ع) را گناهى نابخشودنى دانسته و وقوع جنگ‌هايى مانند صفين، نهروان، جمل و پس از آن واقعه عاشورا را از جمله اين ظلم ها در حق اهل بيت (ع) دانسته است. وى به ايجاد جوّ اختناق عليه اهل بيت (ع) و شيعيان در زمان معاويه و پس ازآن در عصر يزيد اشاره كرده و خيانت كوفيان در حق امام حسين (ع) را تحليل مى‌نمايد. وى ضمن توصيف برخى از وقايع مربوط به كربلا و قبل و بعد از آن، شهادت امام حسين (ع) را مايه هدايت امت دانسته و حضور پر رنگ امام‌