صاحب‌نظران ديگر را نيز، مورد توجه قرار داده است. توجه به معانى گوناگون يك واژه و نيز، احتمال‌هاى معنايى عبارت‌هاى مطرح شده در دعا، از ويژگى‌هاى ديگر اين اثر است. بنابراين، مى‌توان اين شرح را تفسيرى ادبى براى صحيفه تلقى كرد كه شارح ضمن توجه به آنها، ابعاد سخنان و مفاهيم و موضوعات را به خوبى تبيين كرده است. محقق نيز آن را بر اساس چندين نسخه مقابله و احيا كرده و در پاورقى، مطالب بسيارى به جهت توضيح و غنا بخشيدن به متن آورده است. تعيين مصادر، ترجمه برخى از رجال مطرح شده در نوشته سيد على خان كبير، تعيين موارد مهم و تهيه چند فهرست فنى از جمله تلاش‌هاى وى است. او اين اثر را با تفكيك متن صحيفه از شرح شارح و نيز جدا كردن افزوده هاى خود از شرح، و اعراب گذارى واژه‌هاى مبهم، اثرى چشم نواز و خواندنى كرده است.

٩٦. رياض العابدين فى شرح صحيفة مولانا ومولى المؤمنين على بن الحسين زين العابدين (ع) [عربى‌]

قهپايى، بديع الزمان، به كوشش: حسين درگاهى، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى، چاپ اول، ١٣٧٤، ٨٥٢ صفحه، وزيرى.

در اين كتاب به شرح دعاهاى صحيفه سجاديه از منظرى ادبى و لغوى پرداخته شده است. نويسنده نخست مقدمه نسبتاً مفصلى در مورد دعا، شرايط دعا، حالات شخص دعا كننده، موانع استجابت دعا و اوصاف كتاب صحيفه سجاديه ارائه نموده و سپس به شرح ادعيه اين كتاب كه مشتمل بر پنجاه و چهار دعا مى‌باشد پرداخته است. نويسنده جزبه جز متن دعاها را ذكر كرده و سپس به شرح آنها اقدام كرده است. در شرح هر فقره از دعا وى به تبيين مفردات مهم مندرج در دعا پرداخته و پس از تبيين مفردات به شرح كلى دعا مبادرت مى‌ورزد. وى براى شرح مفاد دعا از سخنان برخى از انديشمندان اسلامى نيز كمك گرفته است. ترتيب دعاهاى ذكر شده در اين كتاب كه مورد شرح قرار گرفته عبارت اند از: حمد و ثناى الهى، صلوات بر