صحيفه سجاديه به نگارش درآورده است. علماى بزرگى، چون سيد محسن امين، صاحب اعيان الشيعه، ميرزا عبدالله اصفهانى، شيخ عباس قمى و علامه امينى بر اين شرح، تقريظهايى نوشته‌اند.

شارح در مقدمه اى، وجه تسميه رياض السالكين را به تأسى از كتاب شرح حدائق الصالحين فى شرح صحيفة السجادية شيخ بهايى عنوان مى‌كند.

وى در اين كتاب، از حدود بيش از دوهزار آيه قرآن كريم و حدود سه هزار حديث و بيش از ٤٥٠ بيت شعر عربى به تناسب فقرات نورانى ادعيه صحيفه سجاديه آورده شده است. بهره گيرى از قصص و حكايت‌هاى تاريخى، لطافت خاصى به اين اثر داده است. استدلال‌هاى عقلى، شرح ادبى فقرات ادعيه، نقل اقوال مختلف و بحث پيرامون آن و شرح مبسوط از ويژگى هاى اين شرح است. وى در آغاز كتاب، چند سند براى روايت صحيفه نقل و آن را به امام سجاد (ع) رسانده و سند روايى خود را نيز، ذكر كرده و آن گاه شروع به شرح دعاهاى صحيفه كرده است. تراجم رجال سندى اول صحيفه را بازگو كرده و فراز به فراز،

اصطلاح‌هاى آن را توضيح و سپس، دعاها را فراز به فراز نقل و نكات ادبى آنها را بيان كرده است. آن گاه با به كارگيرى آن نكات، مطالب دقيقى را استخراج و اصطلاح‌هايى روايى و حديثى و رجالى را واكاويده و واژه‌هاى به كار رفته در متن را بررسى و ريشه و كاربرد و معناهاى آنها را تبيين، و در تشريح اين نكات، گاه از متن كتاب و نيازهاى يك شرح بسيار فراتر رفته و به مناسبت، اقوال و احتمالات ادبى را نيز، موشكافى كرده است. وجوه كاربرد افعال و اسماء و تركيب عبارت‌هاى دعا، در اين شرح به خوبى تشريح شده و در هر بخشى، نكات توضيحى خارج از متن را به خاطر روشن شدن رموز دعاها و زيرعنوان «تتمه» آورده و فلسفه، و حكمت پاره‌اى از خواستهاى امام سجاد (ع) را نيز بيان كرده است. نويسنده براى جامعيت بخشيدن به شرح خود، نسخه‌هاى در دسترس صحيفه را مشاهده و براساس آنها درباره عبارت‌هاى دعاها اظهار نظر كرده و گاه به ارزيابى آنها نيز، پرداخته و اقوال و ديدگاه هاى اديبان و شارحان و