اين كتاب در قالب متنى پژوهشى و در چهار فصل نوشته شده كه بنا به گفته مولف بر اين باور شكل گرفته است كه انديشه‌ها و تعاليم عرفانى امام سجاد عليه‌السلام مى‌تواند به امكان تاسيس انديشه، گرايش و رفتار سياسى بيانجامد. نويسنده كتاب خود را در فصل اول با بررسى رابطه عرفان و سياست آغاز مى‌كند و در ادامه به معرفى اوضاع سياسى در زمان حيات امام سجاد (ع) مى‌پردازد. نويسنده در فصل دوم اين كتاب به موضوع عقايد و انديشه سياسى مى‌پردازد و در آن به موضوع توحيد افعالى و بازتاب آن بر سياست و ارتباط آن با موضوع تفسير دينى از رويدادها اشاره مى‌كند. ارتباط ميان گرايش‌هاى عرفانى و سياسى در قالب توجه به موضوعاتى چون تهذيب نفس، تولى و تبرى و زهد از ديگر موضوعات مطرح شده در اين كتاب است كه فصل سوم آن را شكل مى‌دهد. بررسى ارتباط ميان ادعيه و رفتار سياسى نيز موضوع فصل چهارم اين كتاب است.

نويسنده در بخشى از مقدمه اين كتاب درباره مفروضات خود در انجام اين پژوهش و انتشار آن مى‌نويسد:" عرفان ناب اسلامى سرچشمه‌اى جز قرآن، حديث و سنت ندارد و فرض منشاء غيراسلامى براى آن معقول نيست. به اين ترتيب عرفان با حديث ارتباط برقرار مى‌كند. اگر ادعيه معصومين را بخشى از احاديث بدانيم در اين صورت دعا يكى از تجليات متعالى عرفانى است .... اين پژوهش به دنبال بررسى اين موضوع است كه نشان دهد صحيفه سجاديه به عنوان يك متن در دوران تاسيس و يا استمرار يك نظام سياسى و اسلامى چه پيامدهايى مى‌تواند داشته باشد و چگونه مى‌تواند با انديشه سياسى، گرايش‌ها و رفتارهاى سياسى نسبت برقرار كند".

٧٧. دراسة حول الصحيفة السجادية، رواية أبى‌على محمد بن همام بن‌

سهيل الإسكافى المتوفى ٣٣٣ ه- عن ابن مالك باسناده عن امام زين‌العابدين (ع) [عربى‌]

حسينى جلالى، سيد محمدحسين: بيروت، مؤسسة الأعلمى، چاپ سوم، ١٤٢١ ه-. ق، ٢٢٢ صفحه، وزيرى.