«علما در اين رابطه نظرات گوناگونى دارند، گفتيم كه جمع بين چند ركعت در مطلق نوافل به يك سلام جايز است و در نمازهاى روز و شب، بهتر اين است كه در هر دو ركعت سلام، داده شود. مالك، احمد، داوود و ابن منذر، همين را قبول دارند و از حسن بصرى وسعيد بن جبير هم مثل همين قول حكايت شده است».

ابو حنيفه مى گويد:

«در نماز روز، سلام دادن در دو ركعت، يا چهار ركعت در فضيلت مساوى است و نبايد بيش از اين شود و نماز شب به ترتيب دو، چهار، شش و هشت ركعت و هر كدام به يك سلام مى باشد و بيش از هشت ركعت، به يك سلام نداريم. ابن عمر در روز، چهار ركعت به يك سلام مى خواند و ابن اسحاق اين نظر را قبول كرده است»[١].

حال بعد از نقل همه اين اقوال، چگونه ممكن است ادّعا شود كه كسى قايل به حرمت، يا كراهت نمازى كه سى ركعت، با يك سلام دارد، نشده است و مانند آن مرد معتزلى، صحّت آن را از مسلمات بداند؟!

[١] - المجمع من شرح المهذّب: ٤/ ٥١- ٤٩.