در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٧ - جمع شدن مردم بر يك امام در عصر عمر

وليد بن شحنه در حوادث سال ٢٣ هجرى، وقتى واقعه قتل عمر را بيان مى كند، مى نويسد:

«او اوّلين كسى بود كه از فروش كنيزان داراى فرزند (ام ولد) منع كرد ... و اوّلين كسى بود كه مردم را در نماز مستحب ماه رمضان بر يك امام مجتمع كرد»[١].

حال با اين فرض كه پيامبر (ص) اين نماز را سنّت قرار نداده و از سنّتهاى عمر است، آيا اين مى تواند در مشروعيّت اين نماز كافى باشد؟ در حالى كه هيچ انسانى حتّى پيامبر اكرم (ص) حقّ قانون و سنّت گذارى ندارد و هميشه امر خدا را به مردم ابلاغ مى كند. اين وحى است كه قانون را براى پيامبر مى آورد و فقط او دريافت كننده وحى است و با رحلت وى، وحى منقطع شده و باب تشريع و سنّت گذارى بسته شده است، پس براى امّت، راهى جز اجتهاد در پرتو كتاب و سنّت باقى نمى ماند، نه تشريع و سنّت گذارى!

پس اگر كسى معتقد باشد كه كسى غير از پيامبر، مى تواند چيزى را به عنوان سنّت مطرح كند، معنايش بسته نبودن باب وحى است.

ابن اثير در نهايه مى گويد:

«... از همين نوع است كلام عمر: اين بدعت خوبى است! چون از كارهاى نيك است و در محدوده كارهاى قابل ستايش داخل شده است،

[١] - روضه المناضر؛ النص والاجتهاد: ١٥٠.