در اين فصل وظيفه دولت و جامعه و اولياى جوانان را به طور خلاصه در مقابل جوانان بيان مى‌كنيم تا شايد مورد توجه قرار گيرد. اوليا (پدر و مادر و جد) بايد فرزندان خود را توهين و تحقير نكنند و از صحبت كردن آنان در مقابل بزرگسالان جلوگيرى ننمايند كه به رشد آنان ضرر مى‌رسد، لكنت زبان جمعى از بچه‌ها در عقده‌هايى است كه در طفوليت برداشته‌اند و گاهى هم لكنت زبان علت فيزيكى دارد.

وقتى دختر كوچك مى‌بيند پدر و يا مادر برادرش يا خواهر ديگرش را بيشتر نوازش مى‌دهد و او كمتر مورد توجه والدين است قهر عقده‌اى بار مى‌آيد و غالب افراد شرير يا عقده‌اى هستند و يا نازنازى كه از افراط محبت والدين بى‌تربيت شده‌اند. بنابراين اولًا بايد از افراط و تفريط محبت را در عمل بين بچه‌هاى مراعات نمايند ولو در دل يكى را بيشتر دوست داشته باشند و خصوصاً دختران را در مقابل پسرات ناراحت نسازند. مثلًا براى پسر پول بيشتر و لباس بهتر بدهند يا پسر را بيشتر از دختر در مقابل چشمان دختر ناز بدهند و ببوسند كه دختر احساس حقارت مى‌كند.

دخترى كه محبت مناسب از والدين و خويشاوندان نبيند و احساس كمبودى كند در جوانى در مقابل اظهار محبت پسران‌