هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ.[١].

تا ما خود را نسازيم جامعه را ساخته نمى‌توانيم: بلكه جامانده‌هاى قدرتمند، مسؤول اول بدبختى‌هاى اقتصادى و اجتماعى و سياسى و فرهنگى ملت‌هاى خود مى‌باشند. چنان‌چه اداره مردم به دست جا رسيده‌ها و تهذيب شده‌ها مى‌رسيد، مردم حال ديگرى پيدا مى‌كردند.

جوانان هوشمند بايد بدانند كه احتياج آنان به اخلاق خوب و تربيت سالم و تصفيه باطن به اندازه احتياج‌شان به غذا و لباس و آب مى‌باشد و جهاد اخلاقى را بايد از اول جوانى و از هر موقعى كه مى‌تواند شروع كنند كه اگر كمى صبر كنند و ملكات بد اخلاقى در نفس آنان رسوخ نمايد، فرصت تزكيه از دست مى‌رود و يا دچار سختى و صعوبت مى‌گردد.

جواناره طاعت امروز گير		كه فردا نيايد جوانى ز پير

[١] . خدايى كه در بين مردم بيسواد پيامبرى را از جنس خودشان فرستاد كه آيات او را بر آنان بخواند و آنان را تزكيه نمايد و ايشان كتاب و حكمت را تعليم دهد. بعضى دانشمندان از آيه شريفه مذكوره استنباط كرده‌اند كه تزكيه پيش از تعليم است و بران مقدم است.