كسب كرده و به كجا مصرف نموده است؛ و از محبت ما اهل البيت. بنابراين جوانى كه بالاترين نعمت الهى است هم در دنيا مسئوليت‌آور است و هم در آخرت كه در اولين ورود خود در موقف حساب از آن سؤال مى‌شود كه در چه راهى مصرف شده است.

هر چه امتياز بيشتر داشته باشد، مسئوليت بيشتر دارد و گويا اين امر يك قانون كلى در اسلام است. مثلًا حكومت و ثروت و اقتصاد و علم و فكر و محبوبيت اجتماعى و جوانى امتياز است، طبعاً مسئوليت‌زا نيز مى‌باشد.

ممكن است جمعى بگويند: مسلماً ما طريق خير و سعادت و زندگانى عالى را انتخاب مى‌كنيم و هيچ كسى راه شقاوت و شر و حيوانيت را انتخاب نمى‌كند.

ولى اين جواب به همين سادگى قابل قبول نيست. اولًا به جهت اين كه بسيارى از جوانان تفاصيل راه سعادت و بدبختى زندگانى دنيا و زندگانى طيبه را نمى‌دانند و ثانياً بسيارى از آنان در عمل تحت تأثير نيروى جوانى فاقد كنترل به فساد و تباهى كشيده شده‌اند.

بنابراين بايد تفاصيل اين دو راه مورد بررسى و تعمق قرار گيرد و پس از آن جواب داده شود كه راه انتخابى آنان كدام است.