اگر بخواهيم از زندگانى پس (الْحَياةِ الدُّنْيا) بيرون رفته و قدم در دايره زندگانى عالى و انسانى، بگذاريم، و به قدرت علم و دانش و ايمان و تقوا و تلاش پى‌گير، به خودسازى و تكميل شخصيت خود و اصلاح نواقص جامعه خود بپردازيم. بايد به تحصيل عناصر زير توجه كنيم:

١- جهان‌بينى‌

پايه تكامل عملى افراد، جهان‌بينى درست و منطقى او مى‌باشد.

جهان بزرگ ما به شمول ميليون‌ها يا ميلياردها كهكشان‌هاى بديع و نظم محير العقول آن، نتيجه تصادف و اتفاق كور است؟ يا آفرينش خالق مدبر و نظم‌دهنده دانا و توانا و حكيم؟

اين همه نظم و نسق بديع و اين همه اسرار و منافع و حكمت‌ها و ارتباط بين موجودات كوچك و بزرگ از اتم‌ها و مولكول‌ها و عناصر تا كرات بزرگ و اين همه جمال و حسن و استحكامى كه توسط علوم امروزى (فيزيك، كيميا، فيزيولوژى انسانى و حيوانى، بيالوژى و جيالوژى و غيرها) ثابت شده، آيا از يك علم و حكمت لايتناهى و تدبير و قدرت غيرمحدود حكايت نمى‌كند؟ آيا ماده‌