اگر قدرت شفاعت كردن را دارد پس استمداد از او هيچ مانعى ندارد، و بايد شركت توليد و توزيع شرك وهابيت منحل شود تسليم نظر سواد اعظم مسلمانان شوى. و اگر ادعا شود كه روح آن حضرت (ص) توانايى شفاعت و كمك دادن را ندارد از دو حال بيرون نيست؛ يا مى‌گويى كه روح آن حضرت در برزخ وجود ندارد و اساساً بقاى ارواح را در عالم برزخ منكر مى‌شوى و يا به بقاى ارواح معتقدى ولى قدرت شفاعت را براى آنان منكرى، هردو شق باطل است و اين هم دلايل ما.

بقاى روح پس از مرگ‌

روح پيغمبر اكرم (ص) و غير ايشان پس از ارتحال ازين دنيا از نظر قرآن باقى است؛

١- وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ‌ (البقرة: ١٥٤)؛ به كسانى كه در راه خدا كشته مى‌شوند مرده مگوييد، بلكه زنده‌اند و لى شما (از كيفيت حيات آنان) آگاهى نداريد.

٢- وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ. فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌ (آل عمران: ١٦٩ و ١٧٠) كشته شدگان در راه خدا را مردگان نپنداريد بلكه زندگانند و در پيش پروردگارشان روزى مى‌خورند و به آنچه كه خدا از فضل خود به آنان داده است خوشحالند و به آنانى كه هنوز به ايشان نپيوسته‌اند شادند (و يا مژده مى‌دهند) اينكه خوف و حزنى بر آنان نيست.

وقتى ارواح شهدا چنين باشد، ارواح انبيا عليهم السلام و كسانى كه فوق شهدا هستند به طريق اولى چنين‌اند.

٣- قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قالَ يا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ، بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ‌ (يس: ٢٦ و ٢٧).

٤- وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقاً حَسَناً وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌ (الحج: ٥٨).