تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤ - مقدمه

سپس بدي‌ها و نگهدارى نفس (از آن بدي‌ها) را به او الهام نموده است.

(ثوم) ثمود بر اثر طغيان (پيامبرشان حضرت صالح) را تكذيب نمودند.

آن‌گاه كه شقى‌ترين آن‌ها بپا خواست.

رسول خدا (حضرت صالح عليه السلام) به آنان گفت:

شتر خدا و آبشخور او را واگذاريد و معترض آن نشويد.

آنان او را تكذيب كردند و ناقه را پى كردند. پس پروردگارشان آنان را به خاطر گناه‌شان ردهم كوبيد و با خاك يكسان نمود.

و (خدا) از فرجام آن نمى‌ترسد.

(كسانى از عاقبت عمل خود بيم پيدا مى‌كنند كه آمر و بازرش داشته باشند، و يا مخالف عدالت رفتار كنند، افعال خداوند نفس واقعيت و حقيقت است، و همه قدرت‌ها از قدرت اوست).

لغت: ضحى، انبساط روشنايى خورشيد و يا طلوع آن است.

و كلمه (ما) در سه آيه‌ (وَ السَّماءِ وَ ما بَناها ... وَ ما سَوَّاها) يا بمعناى كلمه «من» موصوله است و يا به معناى ماى مصدريه و يا موصوله.

طحاها: به معناى تبسيط و تسطيح و گستردن است.

طغوى: تجاوز فساد از حدش.

دس: نقيض تزكيه است.