تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠ - ١٣ - دحو الارض
١٢- طبق تحقيقات به عمل آمده، نور آفتاب، بيش از چهار صد متر از سطح دريا نفوذ نمىكند، گياهان دريايى معمولا در منطقه روشن دريا وجود دارد، ولى بسيارى از از حيوانات در عمق بعيد آن، زندگى مىكنند و طبقا محتاج به حرارتاند ولى خداوند بدنهاى آنها را طورى خلق كرده كه حرارت را توليد كنند و سطح تاريك آب را مانند جاده چراغانى روشن مىسازند. (دقت شود).
١٣- دحو الارض
طحو، بر وزن سهو و دحو به معناى گستردن زمين است، كيفيت طحو و دحو، به طور دقيق مشخص نيست كه چگونه صورت گرفته است. بعضى از دانشمندان مىگويد زمين آغاز در زير آب غرق بود، تدريجا آبها در گودالها جمع شده و خشكىها بيرون آمده و گسترش يافته است.
وجه دومى كه ذكر شده اين است كه زمين در آغاز داراى بلنديها و پستىها و يا شيبهاى غير قابل سكونت بود، بارانهاى سيلابى مداوم باريدند، ارتفاعات زمين را شستند و تدريجا زمينها مسطح و قابل استفاده براى سكونت و زراعت آماده گرديد.
وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها (ق ٧)، (حجر ١٩) وَ إِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ، وَ هُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ ... ممكن است مد و كشيدن زمين و تسطيح آن با طحو ان متحد المعنى و يا قريب المعنى باشد.