تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٢ - ٢ - و القمر إذا تلاها
منظومه شمسى باشد و اين كه خورشيد مركز ماه است و ماه مجذوب جاذبه آن[١].
١- وقتى كه از كره هوايى زمين بيرون رويم اولين كره كه به ما مىرسد ماه است كه قطر آن به قولى در حدود ٢١٨٠ ميل است كه كمى از ربع قطر زمين كه ٨٠٠٠ ميل است، بيشتر مىباشد، بعضى قطر ماه ٦٧٨٠ كيلومتر (٣٨) ميليون كيلومتر مربع و حجم آن ٢١ ميليارد كيلومتر مكعب است. و الله العالم، حجم مهتاب يك پنجاهم حجم زمين است.
٢- قوه جاذبه ماه سدس (شش يك) جاذبه زمين است. و به عبارت ديگر، وزن اشيا در ماه، شش يك وزن آنها در زمين است. وزن از جاذبه پيدا مىشود و از ضعف جاذبه ماه است كه هوا ندارد، زيرا كره هوا متشكل از مولكولهايى است كه به سرعت گلوله تفنگ حركت مىكنند، ولى با همين سرعت، از جاذبه زمين بيرون شده نمىتوانند، لكن از مدار ماه فرار كردهاند.
٣- چرخيدن ماه به دور خودش ٢٧ روز و سه يكم روز را در بر مىگيرد. و مدار ماه به دور زمين كاملًا دايرهاى و مدور نيست بلكه بيضوى مىباشد. حد متوسط مسافه فاصله آن از زمين ٢٣٨٠٠٠ ميل و
[١] . البته آيه مباركه: لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ، بايد تفسير درستى شود، كه در چارچوب ظواهر الفاظ مخالفتى با علوم جديد روز پيدا نكند.