تفسير سوره شمس - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣ - مقدمه

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌

وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها (١) وَ الْقَمَرِ إِذا تَلاها (٢) وَ النَّهارِ إِذا جَلَّاها (٣)

وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشاها (٤) وَ السَّماءِ وَ ما بَناها (٥) وَ الْأَرْضِ وَ ما طَحاها (٦)

وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها (٧) فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها (٨) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها (٩)

وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها (١٠) كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها (١١) إِذِ انْبَعَثَ أَشْقاها (١٢)

فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها (١٣)

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها (١٤) وَ لا يَخافُ عُقْباها (١٥)

ترجمه:

سوگند به خورشيد و گسترش نور آن، و به ماه كه پس از آن در آيد.

و به روز هنگامى كه زمين يا خورشيد را روشن سازد.

و به شب آن هنگام كه زمين يا خورشيد را بپوشاند.

و به آسمان و كسى (و يا چيزى) كه آن را بنا كرده.

و به زمين و كسى (و يا چيزى) كه آن را گسترانيده.

و به نفس (آدمى) و كسى (و يا چيزى) كه آن را مرتب و منظم و برابر نموده.