حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩ - شرح

١/ ٦ روشن‌بينى اهل بيت‌

٦. الكافى: عن أحمد بن مهران، عن عبد العظيم بن عبد اللَّه الحسنى، عن ابن أبى عمير، قال:

أخبَرَنى أسباطٌ بَيّاعُ الزُّطِّىِّ، قالَ: كُنتُ عِندَ أبى عَبدِ اللَّهِ عليه السلام فَسَأَلَهُ رَجُلٌ عَن قَولِ اللَّهِ عز و جل: إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ* وَ إِنَّها لَبِسَبِيلٍ مُقِيمٍ‌، قالَ: فَقالَ: نَحنُ المُتَوَسِّمونَ، وَالسَّبيلُ فينا مُقيمٌ.[١]

ترجمه‌

حضرت عبد العظيم عليه السلام- به سند خود-: شخصى به نام اسباط گفت: در خدمت امام صادق عليه السلام بودم. مردى از ايشان در باره آيه شريف: به يقين، در اين براى هوشياران عبرت‌هاست و آن بر سر راهى، پا بر جاست‌[٢] سؤال مى‌كرد.

امام عليه السلام در جواب او فرمود: «مقصود از" هوشياران" ما هستيم و راه هم در ما پا بر جاست».

شرح‌

اين روايت از نظر سند، صحيح است و به معناى باطنى آيات ٧٥ و ٧٦ از سوره حجر اشاره دارد.

ظاهر آيات ياد شده، در باره عبرت‌آموزى از سرنوشت قوم لوط است كه به عذاب الهى گرفتار شدند و همگى هلاك گرديدند، و در زمان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ويرانه‌هاى شهر آنها در كنار جادّه مكّه به شام ديده مى‌شد و به روشنى نشان مى‌داد آنها چگونه نابود شده اند. قرآن تأكيد مى‌فرمايد كه ديدن ويرانى‌هاى شهر قوم لوط، عبرت‌آموز است؛ ولى تنها انسان‌هاى هوشيار و روشن‌بين مى‌توانند از اين منظره آموزنده، درس‌

[١]. الكافى: ج ١ ص ٢١٨ ح ١، بحار الأنوار: ج ٢٤ ص ١٣٠ ح ١٧.

[٢]. حجر: آيه ٧٥- ٧٦.