حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٦ - شرح

از گناهان كبيره، پيمان‌شكنى و قطع رحم است؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: اين دسته از مردمان [كه گرفتار اين صفت نكوهيده مى‌شوند]، مشمول لعنت هستند و براى آنان سراى بدى خواهد بود.

در اين هنگام، عمرو بيرون رفت، در حالى كه گريه‌اش بلند شده بود و مى‌گفت:

هلاك گشت كسى كه از نزد خود، [در باره دين‌] اظهار نظر كند و با شما در فضيلت و دانش، دشمنى ورزد!».

ترجمه حديث ٨٦

حضرت عبد العظيم عليه السلام: امام جواد عليه السلام، از پدرانش نقل نمود كه امام صادق عليه السلام فرمود:

«نافرمانى پدر و مادر، از گناهان كبيره است؛ زيرا خداوند متعال [در قرآن‌] نافرمان را عصيانگر بدبخت قرار داده است».

شرح‌

حديث نخست را ثقة الإسلام كلينى به سند صحيح، از حضرت عبد العظيم عليه السلام در تبيين گناهان كبيره نقل كرده است. نكات قابل توجّه در شرح آن، عبارت اند از:

١. عَمرو بن عبيد (٨٠- ١٤٣ ق) يكى از دانشمندان معتزلى و دومين شخصيت اين گروه پس از واصل بن عطاست. وى مى‌خواست كه امام صادق عليه السلام گناهان كبيره را با استناد به آيات قرآن براى او توضيح دهد. از اين رو وقتى كه خدمت ايشان رسيد، پس از عرض سلام، اين آيه را تلاوت كرد:

وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ.[١]

و كسانى كه از گناهان بزرگ و زشتكارى‌ها اجتناب مى‌كنند.

او پس از تلاوت آيه، سكوت نمود.

ام عليه السلام علّت سكوت او را پرسيد و وى پاسخ داد: مايلم گناهان كبيره را از طريق قرآن بشناسم.

[١]. شورا: آيه ٣٧.