حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٨٥ - شرح

١. برخى از احاديث، بر اين تصريح كرده‌اند كه در بيمارى، هيچ پاداشى وجود ندارد؛ امّا بيمارى، مايه پاكىِ بيمار از گناهان است.[١]

٢. شمارى از احاديث، بيان مى‌كنند كه بيمارى، گناهان انسان را مى‌ريزد، با اين تفاوت كه اين دسته احاديث، نسبت به مسئله اجر و پاداش، سكوت كرده‌اند.[٢]

٣. برخى از احاديث، بيان مى‌كنند كه بيمارى، مرتبه انسان را بالا مى‌برد.[٣]

٤. بعضى از احاديث، به وجود پاداشى بزرگ براى بيمارى تصريح مى‌كنند[٤] و برخى نيز از اين خبر مى‌دهند كه پاداش سه شب تبدار بودن، با عبادت هفتاد سال، برابر است.[٥]

٥. در برخى احاديث، آمده كه در نامه عمل بيمار، نوشته مى‌شود؛ پاداشى معادل انجام دادن اعمالى كه به سبب بيمارى، توفيق انجام دادن آنها را نيافته است.[٦]

٦. در حديثى از امام حسين عليه السلام روايت شده است: امير مؤمنان، على بن ابى‌طالب عليه السلام، سلمان فارسى را عيادت كرد و فرمود: «اى ابو عبد اللَّه! از بيمارى خويش، در چه حالى؟».

گفت: اى امير مؤمنان! فراوان، خدا را سپاس مى‌گويم و از دلْ‌آزردگى بسيار، به تو شكايت مى‌آورم.

فرمود: «اى ابو عبد اللَّه! دل‌آزرده مباش؛ زيرا هيچ كس از شيعيان ما نيست كه به او دردى رسد، مگر به واسطه گناهى كه پيش‌تر، از او سر زده و آن بيمارى، مايه پاك شدن اوست».

سلمان گفت: اگر چنان باشد كه تو مى‌گويى- كه چنان نيز هست-، پس در اين كار

[١]. ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى: ح ١٦٠ و ١٧٧.

[٢]. ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى: ح ١٥٨- ١٥٩ و ١٦١.

[٣]. ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى: ح ١٨٠.

[٤]. ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى: ح ١٨٧ و ١٩٠.

[٥]. ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى: ح ١٨٩.

[٦]. ر. ك: دانش‌نامه احاديث پزشكى: ح ١٩٢- ١٩٩.