حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٩ - مبدأ محبت

دوستى، و محبّت خداى سبحان، اصلى‌ترين پايه تكامل مادّى و معنوى، و دنيوى و اخروى انسان است.[١]

مهم‌ترين نكته‌اى كه از جمع‌بندى احاديث تأكيدكننده بر دوستى در راه خدا و براى خدا، مى‌توان به دست آورد، اين است كه دوستى براى خدا، تنها راه رسيدن به جامعه آرمانى مبتنى بر محبّت است و جز از اين طريق، عداوت و فساد و تباهى، از زمين ريشه‌كن نخواهند شد و جامعه بشر، به زندگى دلخواه نخواهد رسيد.

ريشه عداوت‌

اگر دشمنى‌ها و تباهى‌ها را در سطح جهان با دقّت ريشه‌يابى كنيم، به اين نقطه مى‌رسيم كه اساس همه فتنه‌ها و فسادها خودخواهى است. جنگ‌ها، خونريزى‌ها، جنايت‌ها، زشتى‌ها و پليدى‌ها و همه رذايل اخلاقى و عملى، ريشه در خودخواهى انسان دارند[٢] و اگر اين اصلى‌ترين ريشه فتنه‌ها علاج شود، عداوت، جاى خود را به محبّت مى‌دهد و جامعه بشر، طعم شيرين محبّت را خواهد چشيد.

مبدأ محبّت‌

علاج خودخواهى، خداخواهى است.[٣] انسان، تا خداخواه نشود، از خود تهى نمى‌گردد و تا از خود تهى نگردد، نمى‌تواند حقيقتاً ديگرى را دوست بدارد. از اين رو در حديث قدسى آمده است:

يَابنَ آدَمَ! كُلٌّ يُريدُكَ لِأَجلِهِ وَ أنَا اريدُكَ لِأَجلِكَ.[٤]

اى فرزند آدم! هر كسى تو را به خاطر [نياز و منفعت‌] خود مى‌خواهد، در حالى كه من [بى‌نياز مطلقم و] تو را به خاطر خودت مى‌خواهم.

[١]. ر. ك: دوستى در قرآن و حديث: بخش اوّل و دوم.

[٢]. ر. ك: دوستى در قرآن و حديث: ص ٤٣١( تحقيقى در بنياد محبّت خدا) و ص ٤٣٩( درمان دنيادوستى).

[٣]. ر. ك: دوستى در قرآن و حديث: ص ٤٤١( رمز خودسازى).

[٤]. ر. ك: دوستى در قرآن و حديث: ص ٣٩١ ح ٩٣٣( من دوستت دارم، پس دوستدارم باش).