حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٢ - شرح

ديگران.

براى توضيح اين دو ره‌نمود، اين نكات، قابل توجّه اند:

١. استخاره، به معناى «طلب خير از خداوند متعال» است. در احاديث فراوانى توصيه شده كه انسان در هر كارى كه مى‌خواهد وارد شود، از خداوند متعال بخواهد كه او را به آنچه خير اوست، راه‌نمايى بفرمايد و در تشخيص سود و زيان خود، خطا نكند، درست تصميم بگيرد و كارى كه موجب پشيمانى است، انجام ندهد.

از امام صادق عليه السلام نقل شده كه مى‌فرمايد:

يَقولُ اللَّهُ عز و جل: مِن شَقاءِ عَبدى أن يَعمَلَ الأَعمالَ و لا يَستخيرُ بى.[١]

خداوند عز و جل مى‌فرمايد: از بدبختى بنده‌ام، اين است كه كارها را انجام دهد و از من درخواست خير نكند.

در حديث ديگرى از امام على عليه السلام روايت شده كه به فرزندش توصيه مى‌فرمود:

و أَكثِرِ الاستِخارَةَ.[٢]

بسيار استخاره (طلب خير از خداوند) كن.

از امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمود:

كانَ أَبى يُعَلِّمُنى الاستِخارَةَ كَما يُعَلِّمُنِى السُّوَرَ مِنَ القُرآنِ.[٣]

پدرم، به همان صورت كه به من سوره‌هاى قرآن را مى‌آموخت، استخاره مى‌آموخت.

همچنين از ايشان نقل شده:

مَن دَخَلَ فِى أَمرٍ بِغَيرِ استِخارَةٍ ثُمَّ ابتُلِىَ لَم يوجَر.[٤]

هر كس بدون استخاره، وارد كارى شود و گرفتار گردد، پاداشى نمى‌گيرد.

[١]. بحار الأنوار: ج ٩١ ص ٢٢٢ ح ١.

[٢]. نهج البلاغة: نامه ٣١.

[٣]. فتح الأبواب: ص ١٤٨.

[٤]. المحاسن: ج ٢ ص ٥٩٨ ح ٤.