حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ٤/ ١٤ گناهان كبيره

بود- و چه بد سرانجامى است- مگر آن كه كناره‌گيرى براى نبردى [مجدّد] يا پيوستن به جمعى [ديگر از همرزمانش‌] باشد.

از گناهان كبيره، خوردن رباست؛ چون خداوند مى‌فرمايد: كسانى كه ربا مى‌خورند، [روز قيامت از گور] به پا نمى‌خيزند، مگر مانند برخاستنِ آن كس كه شيطان بر اثر تماس، آشفته‌سرش كرده باشد.

از گناهان كبيره، سِحر و جادوست؛ زيرا خداوند فرموده: همانا دانسته بودند كه هر كس كه آن [سحر و جادو] را بخرد [و فرا گيرد]، در آخرت، بهره‌اى ندارد.

از گناهان بزرگ، زِنا كردن است؛ زيرا خداوند عز و جل فرموده: و هر كس مرتكب آن گردد، سزايش را دريافت خواهد كرد، و براى او در روز قيامت، عذاب دو چندان خواهد بود و در آن به خوارى، جاودان خواهد ماند.

از گناهان كبيره، دروغى است كه صاحبش را در زشتى و بدكارى فرو برد؛ زيرا خداوند فرموده: كسانى كه با پيمان خدا و سوگندهاى خود، بهاى اندكى مى‌خرند [يعنى با سوگند دروغ، منافع خود را در نظر مى‌گيرند]، آنان در آخرت، بهره‌اى نخواهند داشت‌.

از گناهان كبيره، خيانت است؛ زيرا خداوند عز و جل مى‌فرمايد: هر كس خيانت بورزد، با همان خيانت كه انجام داده، در قيامت، حاضر خواهد گرديد.

از گناهان كبيره، ندادن زكات واجب است؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: با آنها (پول‌هاى اندوخته از حقوق واجب)، پيشانى و پهلو و پشت آنان داغ خواهد شد.

از گناهان كبيره، گواهى دادن به دروغ و مخفى داشتن شهادت است؛ چون خداوند مى‌فرمايد: هر كس شهادت را كتمان كند، دلش معصيتكار است‌.

از گناهان كبيره، نوشيدن شراب است؛ زيرا خداوند از خوردن شراب نهى فرموده، همچنان كه از پرستش بتان نهى نموده است.

از گناهان كبيره، ترك عمدى نماز است، و يا ترك هر عملى كه خداوند، واجب نموده است؛ زيرا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كس نماز را به عمد ترك نمايد، از ذمّه خدا و پيغمبر او بيرون خواهد رفت.