حكمت نامه حضرت عبد العظيم الحسنى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٤ - ٤/ ١٤ گناهان كبيره

مى‌كنند را قرائت نمود و پس از خواندن آيه، سكوت كرد.

صادق عليه السلام به او فرمود: چرا سكوت كردى؟

گفت: مايلم گناهان كبيره را از [طريق‌] قرآن بشناسم.

ايشان فرمود: باشد، اى عمرو! بزرگ‌ترينِ گناهان كبيره، شرك به خداست.

خداوند مى‌فرمايد: وهر كس براى خدا شريكى قائل شود، خداوند، بهشت را بر او حرام خواهد ساخت‌.

از گناهان كبيره، نوميدى از رحمت خداوند است؛ زيرا خداوند عز و جل فرموده: از رحمت خداوند، نوميد نمى‌گردد، مگر كافران‌.

از گناهان كبيره، در امان بودن از مكر خداست [يعنى انسان به عذاب و غضب خداوند، اعتنا نكند و با كمال آسايش، خود را به معصيت و نافرمانى پروردگار مشغول سازد]؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: از مكر خدا ايمن نيست، مگر گروه زيانكاران‌.

از جمله گناهان كبيره، نافرمانى پدر و مادر است؛ زيرا خداوند سبحان، كسانى را كه از فرمان پدر و مادر سرپيچى نمايند، بدبخت و ستمگر معرّفى فرموده است.

از گناهان كبيره، كشتن كسى است كه خداوند، ريختن خون وى را حرام نموده است، مگر كسى كه به دستور شرع كشته شود؛ زيرا خداوند عز و جل مى‌فرمايد: جزاى او (كسى كه خون مؤمنى را بريزد)، دوزخ است و او همواره در آن خواهد بود ....

از گناهان كبيره، نسبت دادن زنا به زن مسلمان است؛ چون خداوند عز و جل فرموده:

آنان در دنيا و آخرت، از رحمت و آمرزش خدا دور هستند و آنان عذاب سختى خواهند داشت‌.

از گناهان كبيره، خوردن مال يتيم است؛ چون خداوند مى‌فرمايد: [كسانى كه مال يتيم را به ستم مى‌خورند،] جز اين نيست كه آتشى در شكم خود فرو مى‌برند و زود است كه به آتش دوزخ بپيوندند.

از گناهان كبيره، فرار از جهاد است؛ زيرا خداوند مى‌فرمايد: و هر كس در آن روز (روز جهاد) به آنان (دشمن) پشت كند، قطعاً به خشم خداوند گرفتار مى‌شود و در دوزخ خواهد