در آیاتی که قرآن انسانهای کامل را توصیف می‌Èکند و یا از زبان انسانهای کامل سخن می‌گوید، آنها را این طور معرفی می‌کند که آنها هدف زندگی را خوب درک کرده‌اند و روی همان هدف کار می‌کنند و گام برمی‌دارند. از زبان ابراهیم علیه‌السلام می‌گوید:

وَجَّهْتُ وَجْهِیَ لِلَّذی فَطَرَ السَّمواتِ وَ اْلاَرْضَ حَنیفاً وَ ما اَنَا مِنَ الْمُشْرِکینَ[١].

اِنَّ صَلوتی وَ نُسُکی وَ مَحیایَ وَ مَماتی لِلّهِ رَبِّ الْعالَمین[٢].

و این توحید قرآن تنها یک توحید فکری نیست که انسان فقط از نظر فکر معتقد باشد که مبدأ و خالق عالم یکی است، بلکه توحید در مرحله خاص انسان هم هست؛ یعنی انسان از نظر اعتقاد معتقد باشد که خالق عالم یکی بیش نیست و از نظر هدف هم برسد به آنجا که آنچه سزاوار است که انسان تنها هدف خود قرار دهد، همان اوست و بس، و طبعا سایر هدفها زاییده و منبعث از این هدف خواهند بود، یعنی هیچ کدام استقلال و اصالت نداشته و همه مولود این هدفند. پس در اسلام همه چیز بر محور خدا دور می‌زند، چه از نظر هدف بعثت انبیاء و چه از نظر هدف زندگی یک فرد.

[١]. انعام/ ٧٩: من پرستش خویش، خاص کسی کرده‌ام که آسمانها و زمین را پدید کرده و من از مشرکان نیستم.

[٢]. انعام/ ١٦٢: نماز و عبادت و زندگی و مرگ من برای خداست که پروردگار جهانیان است.