«مستأجره» میپنداشتند. زن حق نداشت با مردان نشست و برخاست کند و در اجتماعات راه یابد و به مقامات دولتی برسد. اگر صدای زن را نامحرم میشنید آن زن بر شوی خود حرام میشد. خلاصه مردان آن دوره زن راچون ابزاری میدانستند که کار او منحصراً رسیدگی به امور خانه و پروردن فرزند بود و هنگامی که این ابزار میخواست از خانه بیرون برود او را سر تا پا در چادری سیاه میپیچانیدند و روانه بازار یا خیابان میکردند.».

علائم و نشانههای افترا و غرض و مرض از تمام این نوشته پیداست. کی و کجا چنین قاعدهای وجود داشت که اگر صدای زن را نامحرم میشنید بر شوی خود حرام میشد؟ آیا در جامعهای که دائماً سخنرانان مذهبیاش از بالای منابر خطابه زهرای مرضیه را در مسجد مدینه و خطابههای زینب کبری را در کوفه و شام به گوش مردم میرسانند ممکن است چنین فکری در میان مردم آن جامعه پیدا شود؟! کی و کجا زن در ایران اسلامی برده مرد بوده است؟ همه میدانند که در خانوادههای مسلمان بیش از آنکه زن در خدمت مرد باشد مرد به حکم وظیفه اسلامی در خدمت زن بوده وسیله آسایش او را فراهم میکرده است. زن در خانوادههایی مورد اهانت و تحقیر و ظلم قرار گرفته که روح اسلامی در آن خانوادهها نبوده یا ضعیف بوده است.

عجبا! میگوید: «زن حق نداشت که با مردان نشست و برخاست کند.» من میگویم: برعکس، در محیطهای پاک اسلامی این مرد بود که حق نداشت در نشست و برخاستها از زن بیگانه بهره برداری کند. این مرد است که همواره حرص میورزد که زن را وسیله چشم چرانی و کامجویی خود قرار دهد. هیچ گاه مرد به طبع خود مایل نبوده حائلی میان او و زن وجود داشته باشد و هر وقت که این حائل از میان رفته آن که برنده بوده مرد بوده است و آن که باخته و وسیله