و یکی در زن وجود دارد. در زن علاقه شدید به تبرّج و خودآرایی و خودنمایی، و در مرد هوس چشم چرانی و نظربازی. به قول مجله توفیق: اینکه شعرا زن را به «سرو» تشبیه کردهاند نه از جهت اعتدال قامت است بلکه از این جهت است که زن مانند سرو تابستان و زمستان ندارد، زمستان و تابستان برهنه و عریان بیرون میآید و از آسیب سرما باکش نیست.

در مورد صفت خودنمایی زنان و خصیصه چشم چرانی مردان، ویل دورانت مینویسد:

«در میان اعمال انسانی عجیبتر از این نیست که مردان پیرانه سر به دنبال زنان بیفتند و زنان تا دم گور آماده معشوق شدن و محبوب بودن باشند. در رفتار انسانی امری پایدارتر و ثابتتر از نگاه مردان به زنان نیست. ببین این جانور مکار چگونه مراقب شکار خویش است در حالی که خود را به خواندن روزنامه مشغول داشته است. گوش به گفتارش فرادار و ببین که چگونه درباره صید جاودانی اوست. خیال و تصورش را در نظر آر که چگونه پروانه وار به دور شمع میچرخد، چرا؟ این امرچگونه صورت میگیرد؟ ریشههای این میل عمیق در چیست و چه مراحلی را میپیماید تا به مرحله شکوه و جنون فعلی خود میرسد؟».

آری این حقیقت را که گفتیم نمیتوان از نظر دور داشت و از طرفی میدانیم که اصل عفاف و تقوا بهطور قطع یکی از اصول مسلّم اسلام و از پایههای قوانین اجتماع منزلی است.