جمعی از فقها به مضمون این روایت فتوا دادهاند. از مرحوم آیة اللَّه آقا سید عبدالهادی شیرازی نقل شده است که ایشان این حکم را در مورد آن عده زنان شهری که همچون زنان دهاتی نهی کردن ایشان مفید واقع نمیشود تعمیم میدادند و به همین علتی که در حدیث ذکر شده است (که نهی کردن ایشان اثر ندارد) استناد میجستند.

بعضی از فقها و مراجع بزرگ تقلید معاصر نیز عیناً همینطور فتوا میدهند و به همین علت که در حدیث ذکر شده استناد میکنند [١] ولی اکثر فقها چنین فتوا نمیدهند، حتی در مورد زنان بادیه نشین و دهاتی هم فقط به همین اندازه اکتفا میکنند که بر مردان واجب نیست رفت و آمد خود را از مکانهایی که این زنان وجود دارند قطع کنند. اگر گذر کردند و نظرشان افتاد مانعی ندارد، اما اینکه به صورت یک استثنای دائمی باشد، نه.

به هر حال استشهاد ما در این روایت و نظایر آن بدین است که در هیچ موردی از وجه و کفین سؤال نشده، و این بدان جهت بوده که عدم لزوم پوشانیدن آنها از نظر راویان، قطعی و مسلّم بوده است و کوچکترین تردیدی در آن نمیرفته است و قبلًا گفتیم که هرگز احتمال نمیرود که پوشیدن «رو» را لازم میشناختهاند و در پوشیدن «مو» تردید داشتهاند.

٣. روایاتی که مستقیماً حکم وجه و کفین را چه از نظر پوشیدن و چه از جنبه نگاه کردن بیان میکند. ولی البته عدم لزوم پوشیدن وجه و کفین دلیل بر جواز نظر نیست اما جواز نظر دلیل بر عدم لزوم پوشیدن وجه و کفین هست.

[١]. رجوع شود به منهاج الصالحین چاپ نهم، کتاب النکاح، مسأله ٣.