بشر است خواه زن یا مرد. قوانین اسلام بر پایه تبعیض و تفاوت میان زن و مرد بنا نشده است و الّا میباید همه این تکالیف را برای زن قائل شود و برای مرد هیچ وظیفهای مقرر ندارد.

اگر میبینیم که وظیفه «پوشش» به زن اختصاص یافته است از این جهت است که ملاک آن مخصوص زن است. چنانکه قبلًا هم یادآوری کردیم زن مظهر جمال و مرد مظهر شیفتگی است. قهراً به زن باید بگویند خود را در معرض نمایش قرار نده نه به مرد. لهذا با اینکه دستور پوشیدن برای مردان مقرر نشده است عملًا مردان پوشیدهتر از زنان از منزل بیرون میروند، زیرا تمایل مرد به نگاه کردن و چشم چرانی است نه به خودنمایی، و برعکس تمایل زن بیشتر به خودنمایی است نه به چشم چرانی. تمایل مرد به چشم چرانی، بیشتر زن را تحریک به خودنمایی میکند و تمایل به چشم چرانی کمتر در زنان وجود دارد، لهذا مردان کمتر تمایل به خودنمایی دارند. و به همین جهت «تبرّج» از مختصات زنان است.

زینت.

در جمله بعد میفرماید: وَ لا یبْدینَ زینَتَهُنَّ الّا ما ظَهَرَ مِنْها. کلمه «زینت» در عربی از کلمه «زیور» فارسی اعمّ است، زیرا زیور به زینتهایی گفته میشود که از بدن جدا میباشد مانند طلاآلات و جواهرات ولی کلمه «زینت» هم به این دسته گفته میشود و هم به آرایشهایی که به بدن متصل است نظیر سرمه و خضاب.

مفاد این دستور این است که زنان نباید آرایش و زیور خود را آشکار سازند. سپس دو استثنا برای این وظیفه ذکر شده است که هر دو را مفصلًا مورد بحث قرار میدهیم.