«در کودکی چند بار پیشامدهایی برای من شد و احساس کردم که یک قوه غیبی ویک مأمور درونی مراقب من است و مرا از ارتکاب بعضی کارها باز میدارد. از جمله اینکه وقتی که بچه بودم و با کودکانی بازی میکردم یک روز یکی از رجال قریش کار ساختمانی داشت و کودکان برحسب حالت کودکی دوست داشتند سنگ و مصالح بنّایی را در دامن گرفته بیاورند و نزدیک بنا قرار دهند. بچهها طبق معمول عرب پیراهنهای بلند به تن داشتند و شلوار نداشتند. وقتی که دامن خود را بالا میگرفتند عورت آنها مکشوف میشد. من رفتم یک سنگ در دامن بگیرم. همینکه خواستم دامنم را بلند کنم گویی کسی با دستش زد و دامن مرا انداخت. یک بار دیگر خواستم دامنم را بالا بگیرم باز همانطور شد. دانستم که من نباید این کار را بکنم.» [١]

در آیه بعد میفرماید: «وَ قُلْ لِلْمُؤْمِناتِ یغْضُضْنَ مِنْ ابْصارِهِنَّ وَ یحْفَظْنَ فُروجَهُنَّ» عیناً همان دو تکلیف: ترک نظر و پاکدامنی (پوشانیدن عورت) را که برای مردان بیان کردم برای زنان هم ذکر فرموده است.

از اینجا به خوبی روشن میشود که هدف از این دستورات رعایت مصالح

[١]. شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، خطبه ١٩٠