در بخش دوم اين جمله تنها او را مورد خطاب قرار ميدهد , زيرا دچار فتنه شدن براى همه است و امام سجاد هم ممكن است به نوعى دچار فتنه شود ولى در فتنه غرق نمى شود و محمد بن شهاب دچار فتنه مى شود و در فتنه غرق ميشود , اما آتش جهنم به امام سجاد ( ع ) نزديك نمى شود , لذا اين نسبت را به محمدبن شهاب مى دهد . شروع نامه با چنين لحنى دليل نوع برخورد امام با او است كه هم تحقير آميز و هم خصمانه است .

سپس مى فرمايد :

فقداصبحت بحال ينبغى لمن عرفك بها ان يرحمك

تو در حالتى قرار گرفته اى كه هر كس اين حالت تو را بشناسد . شايسته است كه بحال تو رحم كند . دقت كنيد كه اين خطاب به چه كسى است ؟

اين خطاب به كسى است كه همه بحال او غبطه مى خورند , او يكى از علماى بزرگ محبوب دستگاه حكومت است ولى امام آنقدر او را خوار وضعيف مى كند كه مى فرمايد : هر كس تو را باين حال بشناسد بايد بتو رحم كند .

پس از آن , امام به نعمتهائى كه خدا باو داده و حجت هائى كه براى او اقامه شده اشاره مى كند و بعد مى فرمايد : با وجود اين همه نعمتها كه خدا به تو داده , آيا در مقابل پروردگار ميتوانى بگوئى چگونه از اين نعمت ها شكرگزارى كردى يا نه ؟ بعد از آن آياتى از قرآن ذكر مى كند و مى گويد :