مباحثي از اصول فقه - محقق داماد‌، سيد مصطفى - الصفحة ٣٩ - ٥- استعمال مشترك لفظى در بيش از يك معنى

و شيرينى را ارائه داده است . و يا آنجا كه مى گويد : [

( تركان پارسى گو بخشندگان عمرند *** ساقى بشارتى ده پيران پارسا را](

كلمه ترك به دو معنى استعمال شده است : يكى دلبر , و ديگر كسانى كه به زبان آذرى سخن مى گويند . دلائل طرفداران هر دو گروه هر چه باشد , يك نكته مسلم است و آن اينكه استعمال لفظ در اكثر از معنا , يعنى اراده چند مقصود از يك لفظ وجود دارد و مكررا در اشعار و آثار شعرا و نويسندگان بچشم ميخورد ولى همان طورى كه اين عمل در ادبيات و ذوقيات مجاز است در مقام تشريع و قانونگزارى مجاز نيست . يعنى شارع و قانونگزارى كه با بيان احكام و صدور دستورات دينى و قانونى انجام تكاليفى را از مردم مطالبه مى كند بايد كلامش بگونه اى بيان گردد كه فاقد اجمال و ابهام باشد و انجام تكليف براى مكلف ممكن گردد . در غير اين صورت به علت اجمال يا ابهام مسئوليتى متوجه مكلف نخواهد بود .