مباحثي از اصول فقه - محقق داماد، سيد مصطفى - الصفحة ٣٢ - ٣- حقيقت و مجاز
مراجعه كنند و ببينند كه مثلا لغت ماه در چه مواردى به عنوان مجاز مورد استفاده قرار گرفته است . اين عقيده قابل دفاع نيست و مردود است . زيرا در كتاب لغت , بسيارى از معانى مجازى الفاظ قيد نشده و اصولا اين عمل غير ممكن است , زيرا مسئله اى است ذوقى اگر وابسته به سليقه استعمال كننده شود بسيار متنوع مى شود , بطورى كه جمع آورى و تدوين آن در كتب لغت عملا امكان پذير نيست .
گروه ديگر عقيده دارند كه استعمالات مجازى تابع قواعد و اصولى است ولى ضابطه استعمال صحيح مدون نيست و در هر زمان عرف حاكم بر تكلام و مجاورات مدرك و محك صحت و سقم استعمال است . اين گروه مى گويند : در هر صورت بايد حداقل بين لفظ و متعلق مجازى آن علقه و رابطه اى از قبيل شباهت وجود داشته باشد , در غير اينصورت استعمال مجازى بى وجه و خلاف اصل فصاحت است . در مثالى كه قبلا ذكر شد بين ماه و معشوق شاعر علاقه مشابهت وجود دارد و وقتى شاعر لفظ ماه را در معناى مجازى معشوق استعمال مى كند به علت وجود اين رابطه و مشابهت نه تنها اين استعمال لغو و خلاف فصاحت نيست , بلكه صد بار به زيبايى كلام و مضمون شعر مى افزايد . البته بايد اين علاقه و رابطه قوى باشد و گوينده هرگز حق ندارد صرفا با وجود يك علاقه ضعيف مبادرت به استعمال نمايد . مثلا بگويد[ : ( غذا را بگذار داخل ماه و برايم بياور]( و منظورش اين باشد كه غذايش را داخل بشقاب بريزند و بياورند و استدلال كند كه چون بشقاب هم مانند ماه گرد است كلمه ماه را در اين معنا استعمال كرده است . پس بين لفظ و متعلق مجازى آن بايد رابطه و علقه اى قوى موجود باشد و وجود همين علقه و رابطه قوى ,